Wijs me de weg...

Gisteren tijdens de workshop tekenen vanuit de ziel hebben we weer mogen meemaken hoe krachtig een goede meditatie kan zijn. Welke prachtige symbolische beelden we door krijgen als we luisteren naar ons innerlijk en ons focussen op onze thymus- en hart-chakra's. Hoe mooi als je dan een prachtig kristal, een bloem of een veld met bloemen krijgt aangereikt. Hoe simpel of ingewikkeld ook, alles heeft een betekenis en is speciaal voor jou bedoeld om je een fijn gevoel te geven, je een richting te duiden of om je te bevestigen in wat je steeds ziet of tekent. Belangrijke symbolen in ons leven. De kracht van simpelheid is groot en indrukwekkend als we er over nadenken. Vaak liggen in de symbolen meer wijsheden verscholen of duiden ze onze groei aan, worden we aangemoedigd door engelen en gidsen om verder te gaan op ons pad.


Het was weer een prachtige avond, waarin we niet alleen naar ons zelf keken en vanuit onze eigen ziel tekenden, we hebben ook getracht om bij elkaar te kijken en met elkaar te verbinden op zielsniveau. Iets wat altijd heel mooi en liefdevol is om te doen met elkaar. Gouden draden werden gemaakt tussen de cursisten en na afloop weer netjes doorgeknipt om elkaar weer los te laten. De beelden die we van elkaar mochten ontvangen waren minstens zo indrukwekkend als die van ons zelf. Bijzonder hoe iedereen dat echt kan op zijn of haar eigen manier.

Amaunet

Zoals zo vaak na het lezen van de legendes en mythen rond een godin, komt er een tekening, zo ook deze keer. Ik vond het deze keer bijzonder omdat Amaunet of de spirit van haar, met mij contact  bleek te hebben, en in een droom en tijdens een zielsreis naar mij toe kwam. Daarom dat haar tekening voor mij bijzonder werd, en ik er meer van mijzelf in kon leggen, waar er weinig beelden waren van haar op internet enzo. Heerlijk hoe veel de symbolen en de kleuren van haar en mij overeenkomen. Ik heb ervan genoten om haar te tekenen, of zoals zij het zei, haar portret eens mooi te maken op aarde ;)

Wisdom and love

Amaunet kwam bij mij op bezoek, de godin die ik beschreef in een van de vorige blogjes hier. Ze wilde dat ik haar goed leerde kennen en ze bleek al lange tijd op mij te wachten. Wachten op het moment dat ik begreep dat ik haar al eerder had gezien in de kathedraal van Atlantis, tijdens een van mijn zielsreizen. Cialaar nam mij dus mee naar de kathedraal en liet mij zien dat de witte uil die daar woonde feitelijk de vermomming van Amaunet was.

Ze kwam bij me staan en begon met mij te praten. Ze wilde dat ik haar echt leerde kennen, als lid van mijn zielsgroep, als onderdeel van mijn leven. Haar wijsheid en liefde voor de mensen kwam al snel naar voren. Ze vroeg mij om meer en vaker mijn healingskrachten te gaan gebruiken tijdens sessies met de mensen waar ik mee werkte. Ik weet dat ik dit niet snel doe en meestal alleen op verzoek van de persoon zelf. Maar soms zei ze, is die persoon niet in staat of weet niet dat jij haar/hem kan helpen door simpel je hand op hem te leggen. Een hand op de schouder, of op de rug, kan al zoveel doen bij een mens. Als medium of ook wel als lichtkanaal zoals ik dat noem, ondersteun je het contact tussen de twee verschillende werelden en geef je beide kanten de kracht om het contact en de healing die daaruit voortvloeit te ondersteunen.

Na haar aanwijzing voor mijn werk, waar ik heel blij mee was, omdat ik daar soms aan twijfelde, en zij mij dus een stukje heeft geholpen in mijn zelfverzekerdheid rond dat deel, was het tijd om mijn band met Cialaar weer eens te verstevigen. Want als je healings meer en meer gaat uitvoeren tijdens je spirituele werk, is het fijn als je daarvoor ook samen met je gids verbonden bent. Dit geeft meer kracht en een sterkere samenwerking. En dus werden wij tegenover elkaar geplaatst en verbonden met een witte lichtdraad die onze handen samenbond. We zaten op onze knieën tegenover elkaar, terwijl Amaunet dicht bij ons stond. Onze handen tegen elkaar en het witte licht dat ons samen verbond. Ons voorhoofd, dicht bij elkaar, om de innerlijke kracht en gedachten te bundelen.

Soms ben ik zo dankbaar voor de lessen van de zielsreizen, de initiaties en de aanwijzingen. Ze helpen ons op onze weg en voegen zo veel toe in liefde en samenwerking, hun wijsheid is zo wonderlijk en vaak toch zo eenvoudig. Alles gaat uit van liefde.

Pendels maken

 

 

 

Een tijdje geleden had ik ergens een paar mooie kristallen op de kop getikt, maar had ik nog niet echt een idee waar ik die voor zou gaan gebruiken. Tot ergens vorige week ik ineens het idee kreeg (van mij zelf of van mijn gids, dat durf ik niet met zekerheid te zeggen) dat ik er wel hele mooi pendels van zou kunnen maken.

 

Het enige probleem is, dat ik die prachtige kristallen die zo gaaf en helder zijn, niet wil beschadigen. Dus geen gaatje boren en ook geen lijm gebruiken. Dat zou toch zonde van de energie van de kristallen zijn!

 

In mijn gedachten met van alles bezig geweest. Met koord, met zilverdraad, met borduurdraad, noem het maar op. Best nog ingewikkeld, want je moet toch zorgen dat het stevig vastzit, wil je het geheel echt als een pendel kunnen gebruiken. Ze gaan namelijk nogal tekeer als je ermee werkt.

 

Uiteindelijk heb ik nu een mooi zilverkleurig draad gebruikt met knijpkralen. Een mooi accent vind ik de boeddha hangertjes, die in dit geval voor een prachtig houvast zorgen. Ik vind ze al erg leuk geworden de eerste twee die ik heb gemaakt. Er mogen er nog wel meer volgen. Ik ga nog wel een exemplaar met leerdraad maken, want ook dat vind ik bijzonder mooi.

 

Wordt vervolgd dus!!! Ze zullen uiteindelijk in de webwinkel terecht komen, over de prijzen moet ik nog wel nadenken.....

Over gewicht....

Mensen die mij persoonlijk kennen, weten allemaal dat ik al heel mijn leven de strijd heb met mijn gewicht. Soms gaat het goed en soms gaat het ronduit slecht. Ik ben nu al weer een tijdje  bij mijn fitness cluppie onder controle en weeg daar iedere week. Niet omdat ik dat leuk vindt, maar gewoon als stok achter de deur.

Vorige week, kwam ik dus weer voor het eerst na de kerst vakantie om te wegen. Nou, dat viel reuze mee!! Een pond erbij na al die lekkernijen. En dus vol goede moed ben ik weer begonnen met het ritme van het sporten op te pakken, en een beetje te letten op mijn eetgedrag.

Ik had niet super mijn best gedaan, maar echt wel opgelet en echt ook met de maaltijden weinig zetmeel tot me genomen, een dingetje waarvan ik weeeet dat ik nog meer ga eten, en het dus probeer te mijden. Maar het ging natuurlijk sneeuwen, en ja... dan doe je niet alles op de fiets, en je gaat wat minder naar buiten toch, tenzij voor een mooie wandeling in het bos, wat ik dus weer wel twee keer had gedaan.

Vanochtend sta ik dan toch maar even op de weegschaal om te kijken voordat ik op de sportschool mijn gewicht test. Nou... ik schrok me rot!! Een hele kilo erbij!!! Ik ging alweer van alles bedenken, baalde ervan, was in staat om het direct stante pede op te geven en de brui eraan te geven. Maar zo ben ik niet, ik wil niet opgeven, en dus toch maar naar de sportschool gegaan.

Keurig in mijn zwarte pakje, dat kleedt tenslotte het meeste af, stond ik rond 9 uur bij de balie. Mijn allerliefste fitness instructrice kwam al naar mij toe. Wegen? Vroeg ze lief lachend... en ik zo van, Ja, het moet he? Dat is de afspraak. Ik had dus eeeccchhhhtttt geen zin om op dat ding te gaan staan dat snap je wel. Maar oké, toch maar naar de weegschaal. Schoenen uit, sokken uit, want ja, dit is een bijzondere weegschaal, zo eentje die je vetpercentage meet, iets wat je soms ook maar liever niet weet!

Leeftijd en lengte? vraagt ze vriendelijk. 43 jaar en 1 meter 68 lang.
Ze tikt het in op het apparaatje, en vraagt of ik op het ding kom staan, op de zilveren plaatjes, met mijn blote voeten. Brrr... nou, daar komt het denk ik al somber.

En ja hoor, een kilo erbij!! Ik baal, zoek duizend uitvluchten waarom dat toch kan zijn, maar eigenlijk snap ik het niet ... Ze zegt niets en loopt naar de computer, tikt de waardes in en kijkt me nog eens aan.

Het is maar goed dat je niet alleen thuis weegt, want eigenlijk mag je heel trots zijn op jezelf!!!

Huh? Hoor ik dat goed? Ik kom aan en ik mag trots zijn????

Ja! zegt ze. Je bent een kilo vet kwijt, en je bent twee kilo spiermassa rijker :D Daar mag jij trots op zijn !!!

Ik geloof dat ik nog nooit zo blij ben geweest met een kilo aankomen .....

Roodborstje

Vandaag in het bos met de kinderen, werden we bezocht door een nieuwsgierig roodborstje. Het sneeuwde op dat moment behoorlijk en gewoonlijk komen de vogels niet zo dicht bij ons als we met zijn vijven door het bos wandelen. Maar vandaag, werden we echt opgezocht door dit kleine dier. Ze vloog rondjes rondom ons en keek ons aan. Nieuwsgierig kwam ze tot op één meter afstand voor ons op de grond zitten. Dan vloog ze om ons heen om aan de andere kant van ons te gaan zitten en ons aan te staren.

Wonderlijk dat zo'n dier zo dicht bij ons durfde te komen. Het was een prachtig beestje om te zien en wij namen net zo goed de tijd om het dier uitgebreid te bekijken.

Roodborstje (Erithacus rubecula) Het roodborstje staat symbool voor vrolijk, plagen en melancholie.
Tikt het roodborstje tegen het raam dan zoekt een beminde ook overleden beminde contact.
Vliegt het roodborstje je huis binnen dan staat hij symbool voor geluk.

Op deze link vind je meer de symbolische betekenissen van de vogels: Tomwesteneng.nl

Synchroniteit

Ik las op een ander blog een stukje over de toekomst. De toekomst waar we vroeger altijd zo naar uitkeken en waar we van dachten dat die vast lag. Wel die toekomst... feitelijk is helemaal niet meer belangrijk. In het nu leven wel. Je zou maar heel de tijd zitten wachten tot die toekomst zich eindelijk eens aan gaat dienen en dan blijkt dat je zelf een andere keuze hebt gemaakt en die toekomst daardoor veranderd is. Tsja...

Het deed mij denken aan mijn eigen werk. Morgen bijvoorbeeld heb ik een avond waarin ik als medium zielstekening aan personen geef en hen daarbij de uitleg geef. Ik maak die tekeningen van te voren, want op zo'n avond 10 tekeningen maken, dat gaat niet. Ik vraag dus meestal van te voren de voornamen van de aanwezigen op zodat ik de kaartjes thuis al kan maken. Dat is dus eigenlijk best wel vooruit werken, en naar de toekomst kijken zou je zeggen. Ja, deels wel. En toch... deze keer was ik dus begonnen. Ik had twee rijtjes met namen en de eerste was al af, de tweede had ik er één of twee van gedaan, maar het lukte maar niet om het af te maken. Ik kon mij er niet toe zetten om de laatste drie ook nog te doen.

Het mooie is dat dit dus wel een heel stuk op je gevoel is, het bleek namelijk dat er twee hadden afgezegd, en die stonden precies in dat rijtje. Dat noem ik dan nog eens op je gevoel afgaan en het laten komen of juist niet. Toeval? Nee, voor mij niet, wel een hint van mijn lieve gidsen dat ik nog even mag wachten tot het duidelijk is wie er dan wel zullen zijn. Nu heb ik twee nieuwe namen erbij en kan ik dus verder. Morgen wordt een fijne avond!! Nu nog even die laatste paar tekeningen maken :)