Doña Theresa

Ik weet het ik weet het, ik zou Mama Occlio voor jullie tekenen, maar hé het leven loopt niet altijd zoals je zelf denkt dat het zou moeten gaan. Nee, ik heb de paden rood oranje en geel al gehad en loop momenteel het groene pad. Niet dat ik daarmee verder ben of juist niet, het is gewoon het pad dat ik op dit moment loop.

Ik kreeg een groene kaart die vertelde over loslaten. Erop getekend was een groene vrouw met een helder open derde oog. Met stromend water en een prachtige slang opgerold aan haar voeten. Het was tijdens de Inca School terug kom dag dat ik deze kaart trok. Het duurde even voor mijn kwartje viel en er duidelijkheid kwam. Met de Nusta Karpay inwijding nog vers in mijn cellen, kwam al snel Doña Theresa naar voren. En zij helpt me nu in deze fase. Haar verbinding met Apu Ausengate, god was is die mooi, is krachtig en ik heb dan ook menigmaal naar de vele foto's van deze prachtige Hart-berg gekeken de afgelopen dagen. Het werd dan ook al snel duidelijk dat ik haar als eerste van de reeks wilde gaan tekenen!! Het moest gewoon, als middel om mij op haar te concentreren en te focussen...

Dus hier is ze: Doña Theresa

Mama Oclio

Mama Oclio kwam in beeld tijdens de eerste inwijding van de Nusta Karpay. Niet zo vreemd want dit zijn de vrouwelijke inwijdingen die je in contact brengen met het heilige vrouwelijke in jezelf en in deze wereld. Ik zag haar als een prachtige gouden vrouw!

Ze wordt gezien als de Eva van de Inca's. Hun scheppingsverhaal vertelt over Manco Kapach en Mama Oclio die uit het water van het meer Titikaka kwamen en die de eerste vestiging van de Inca's bepaalden door daar een gouden staf te plaatsen.

Mama Oclio is zeer sterk verbonden met Pacha Mama, ze is haar dochter en onze oermoeder. In de komende dagen ga ik uiteraard zelf een beeld scheppen van Mama Oclio, maar voor nu laat ik jullie enkele impressies van anderen zien, naast de foto's van Inca's die haar vieren.

Divine Music

The afterlife of Billy Fingers

Afgelopen dagen heb ik gelezen in het boek van Annie Kagan; The afterlife of Billy Fingers. Zoveel herinneringen aan wat ik reeds heb mogen voelen, ook weer nieuwe dingen die ik hier nog niet wist, maar die me wel enigszins bekend voorkomen. In dit boek wordt zo mooi beschreven hoe Billy zijn dood en het leven hierna ervaart. Dit is echt weer een aanrader!

In het boek verwijst Billy naar de muziek van Sybelius als zijnde muziek die bij benadering is zoals het in het leven hierna klinkt...  Ik heb het natuurlijk opgezocht en er naar geluisterd, en ja, dit is wel een beetje mijn gevoel ook over hoe het daar kan zijn, het klinkt als een thuis.

Ik heb de clip hier toegevoegd, luister maar fijn en geniet van een stukje thuis.

Je huis schoon van nare energie maken

Vandaag mocht ik bij iemand thuis het huis eens "schoon" maken. Nou ben ik helemaal niet zo iemand die graag stoft en sopt hoor, ik ben meer van de energie reiniging. Het was bijzonder om te voelen dat de nare energie waar de mensen last van hadden zich in de slaapkamer bevond. Gehuld in dubbele bescherming, met dank aan mijn lieve gids, liep ik de kamer binnen. Ik voelde de druk al op mijn voorhoofd, alsof de ziel die er "huisde" me tegen wilde houden. Ik ben toch maar naar binnen gestapt en een gesprek begonnen. Dat ik begreep dat ze contact zocht, maar dat ze net zo goed mee kon gaan naar de lichtwerelden, omdat het daar minstens zo fijn is, misschien nog wel fijner dan hier. Tja, en toen bleken er meer dan één verloren ziel te zijn. Cialaar en zijn vrienden hebben een half uur hun best gedaan om alle zielen die mee kwamen naar boven te helpen. Kennelijk was het gebouw voorheen een bejaardentehuis geweest, waar mensen  niet zo heel erg fijne "herinneringen"  aan hadden en waar ze dus zijn blijven hangen. Het was mooi om na een half uurtje de kamer weer in te komen en te voelen hoe de energie veranderd was. Lichter, rustiger, minder donker en warmer. En wonder boven wonder, was opeens de kachel er aangegaan, terwijl ze dachten dat die daar kapot was...

Wil jij ook zelf je huis eens schoon maken van nare of zware energieën? Je kunt dit ook zelf!! Vraag het gewoon aan je gidsen, vraag ze om je te helpen als dat nodig is. Vraag je engelen om alle nare energie weg te halen. Gooi de gordijnen en de ramen open, laat frisse lucht en heldere zonneschijn naar binnen komen. Ga langs de wanden met wierook of palo santo, en reinig ook jezelf hiermee. Wedden dat je je dan al stukken beter voelt??? Mocht het dan nog niet lukken, dan kun je altijd iemand inschakelen.

Pacha Mama Weirach

Pacha Mama, Moeder Aarde,
Pacha Mama Weirach, Wind van Moeder Aarde

Zaterdag had ik een workshop bij Don Alejandro en Dona Santussa over de winden van de wereld. Slechte winden, goede winden, winden met kracht, spirituele winden, winden die ontwrichten en winden die de regenboog brengen en ons verder helpen op ons pad, goede winden, beschermende winden...

Wind!

Mijn element, het element dat het sterkste in mij is vertegenwoordigd. Een aantal maanden geleden maakte ik dan ook deze schildering, waarin ik nu zie dat ik vooral mijzelf heb geschilderd.

De kleur van dit element is geel, en het draaiende in mijn handen symboliseert de winden waarmee ik werk. In de lessen van Don Alejandro hebben we ook een prachtige healing met de winden van de wereld geleerd, de winden van onze werelden, de onderwereld, middenwereld en bovenwereld. Ik heb deze zomer enkele malen al mogen ontdekken hoe krachtig een mens kan zijn in het oproepen van dit element, verrassend en betoverend om die krachten te voelen en te ervaren. Nu nog mooier om er handvaten mee te hebben gekregen en ze ook daadwerkelijk in een healing te gebruiken. 

Daarom dat er ook hartjes uit mijn wind komen, ik werk er mee met liefde met mijn volle aandacht, ik kan er liefde mee verzenden en geven. Het paarse is de healing, de lavendel het kalmerende en rustgevende. Staand op deze aarde en toch ook verbonden met de bovenwereld. Wat mooi toch weer, hoe je na een aantal maanden ziet wat je nu eigenlijk hebt geschilderd.

Zegen van de nusta's

Al heel de dag sta ik voor de rode deuren
ik geef niet toe

de deuren blijven gesloten en ik blijf ze maar zien
ik ontkom er niet aan...

met moeite trek ik ze dan open
gemakkelijk is het niet
ik verwacht de steppe van Mongolië
daar waar ik deze deuren dacht

Niets is minder waar, ik sta vlak voor hoge bergen
een enorme Condor komt op me af
landt vlak voor me en gebaart me om op te stijgen
om in zijn nek te gaan zitten

We stijgen op en dalen direct alweer, zo snel al?
Maria wordt opgehaald door de vogel
ze lacht naar me en gaat achter me zitten
de Condor zegt de weg te weten en neemt ons mee

We vliegen hoog zo hoog en het is er fris en koud
maar de veren van de Condor houden ons warm
de bergen komen dichterbij
we landen in het groen van de glooiing ervan

Maria springt van de vogel af en we zien de Condor
veranderen in een gouden Lama
Peru, we zijn hier... en Maria leidt ons verder
de bergen in over een smal pad

na een wandeling komen we bij een kleine groene plooi
het is hier stil, onbekend hoor ik
niet iedereen durft hier te zijn
er is een stenen ingang gemaakt hier, klein, donker

Maria wenkt en neemt me mee
door deze eindeloze donkere gang
die voelt als de baarmoeder van moeder aarde
geen licht, alleen maar stenen en aarde donker
en maria houdt mijn hand vast

dan ineens is er licht, een cirkel in een ruimte die wat groter is dan de gang
eromheen staan 7 vrouwen, ieder achter een kaars
ze zijn slechts in de zachte gloed half zichtbaar
de meesten dragen een sluier over zich heen

ik sta in het midden, en mag mijn handen ophouden om te ontvangen
de zegening van de nusta's
voorbereiding op inwijdingen die gaan komen
en ieder van hen laat mij iets zien, geeft mij iets

met de klok mee ontvang ik van de 7 vrouwen
stenen, bloemen, veren en licht, heel veel licht
alles wordt in, op en onder mijn lichaam geplaatst
en over mij heen wordt dan een zachte witte voile gedrapeerd

ik begin te draaien
nu tegen de klok in
mijn handen door de kaarsvlammen
het begint te stromen
alles wordt zalig warm

rust
genieten
warmte
liefde

dan is het klaar
de sluier wordt weggehaald
kaarsen uitgeblazen
de gang uit naar buiten

daar was ik mij
handen
voeten
gezicht

De condor haalt me op
Maria blijft hier gaat niet mee terug
ik vlieg en zie met de Condor
krachtiger helderder vinniger ook
terug naar huis

het is klaar, ik ben er klaar voor
de inwijding moet nog komen
maar wat mooi om dit al te mogen ontvangen
dankbaar keer ik weer terug naar hier

Mama Sirena

Als ze spreekt, gaat haar stem als een zacht zucht over het water, een octaaf hoger dan ons gehoor kan ontvangen, maar de vibratie is er, komt zachtjes bij ons binnen.

Haar stem komt van de Pleiaden, van lang geleden, haar herinneringen aan onze geliefde aarde, zoals ze vroeger was, zoals ze nog is, en zoals ze altijd zal zijn.

Haar zachte stem bereikt ons via ons hart, als we luisteren naar onze gevoelens, onze emoties en ons lichaam wat grotendeels uit water bestaat.

Haar stem bereikt ons in onze dromen en onze mijmeringen, op onbewaakte schijnbaar onbewuste momenten.

Speels is haar stem als ze met de dolfijnen speelt.
Zoet zacht zangerig is haar stem als ze met de zeemeerminnen zingt.
Zij spreekt de oude wijsheid van onze voorouders van de Pleiaden, de kennis die is opgeslagen in al het water maakt zij tot een stem die ons raken kan.

Mama Sirena, Mama Sirena, Moeder Sirene, Stem van het water, schenk ons uw wijsheid, uw licht en liefde, opdat wij kunnen ervaren en kunnen voelen. Opdat wij onze oude kennis van lang vervlogen tijden weer terug zullen vinden. En laat uw stem ons leiden op deze weg.

Toon ons uw parel van wijsheid, die wij mogen aanraken, zodat wij ons die kennis zullen herinneren...

Zing ons toe moeder Sirena, spreek tot ons in onze dromen en mijmeringen. Uw liederen zullen ons verheffen en vervullen van liefde voor onze planeet, onze moeder aarde en al het leven erin en erop.

Zwarte Panter

Ik weet ik heb al eerder over dit prachtige dier geschreven, dat in mijn visioen kwam en mij overdonderde. Het was nog niet alles, kort geleden kwam de zwarte panter mij bezoeken in mijn droom. Sierlijk, krachtig, vrouwelijk, en duidelijk haar weg wetend al was ze wel alleen, maar dat was ook onderdeel van haar kracht.

De symboliek van de panter ben ik eens op gaan zoeken...

Op de site van Tom Westeneng vond ik het volgende:

Zwarte panter (Panthera onca)
In de westerse samenleving staat de zwarte panter symbool voor gevaar en macht opeisen.
Bij de Maya's was zwarte panter omgeven door vlammen. Dit was het symbool van de vuurbrenger, het heilige vuur.

Omdat ik bezig ben met het oude inca-pad, waar de poema als symbolisch dier heel belangrijk is, zet ik de symboliek van dit dier er even bij. Voor mij is namelijk de zwarte panter degene die mij op dit pad plaatste van de Inca en dus relevant.

Poema (Puma concolor)
Voor de Inca's stond de poema symbool voor heilig, harmonie van lichaam, geest en ziel.
Algemeen staat de poema symbool voor exclusief, wilde schoonheid en vrouwelijke kracht.

Ik moet eerlijk zeggen, dat dit precies is wat ik voelde bij de zwarte panter in zowel mijn visioen als in mijn droom.

Wat ik op www.frederike.eu las was wel wat ik voelde bij deze machtige totem:

Van alle panters is de zwarte panter vermoedelijk het mystiekst. Hij is een symbool van het vrouwelijke, de donkere moeder, afnemende maan; van het leven en de krachten der nacht; van op aarde gemanifesteerde vrouwelijke energieën. Vaak dient hij als symbool van duisternis en dood en de daaropvolgende wedergeboorte. Binnen de mensheid bestaat nog steeds een primitieve angst voor duisternis en dood. De zwarte panter helpt ons deze levensaspecten en de erin besloten krachten te begrijpen. Door ze onder ogen te zien, bevrijden we ons van deze angsten en leren we hun krachten te benutten. In China kende men vijf mythische katten, die soms als tijgers of luipaarden werden afgebeeld. Daarvan heerst de zwarte kat in het noorden; zijn seizoen van macht is de winter en water is zijn element. Water is het element van het vrouwelijke. De zwarte 'kat' is zodoende een totem van grotere assertie van het vrouwelijke in al haar aspecten: kind, maagd, verleidster, moeder, krijgster, zieneres, oude, wijze vrouw. De zwarte panter als totem laat onze innerlijke hartstochten oplaaien. Dit kan zich uiten in ongebreidelde expressies van lagere krachten en instincten.

De panter symboliseert daarnaast bewustwording van de queeste van de held. Alle Griekse helden werden geboren uit de vereniging van een god en een sterfelijke moeder - de verbinding van het grote vuur en het grote vrouwelijke. De helden droegen aldus zaadjes van de goddelijke kracht in zich, die hen er uiteindelijk toe zou aanzetten tot voorbij de normale grenzen en beperkingen te streven - op te klimmen naar nieuwe niveaus van ontwikkeling en zuivering. De heldensagen vertellen ons dat ongeacht hoe diep we 'gezonken' zijn - of het nu door eigen toedoen is gebeurd of door krachten buiten ons veroorzaakt - altijd de belofte gloort dat het licht en de liefde ons er weer bovenop zullen helpen. Met de komst van de panter in ons leven beginnen we aan het pad dat ons terugleidt.


Wat een mooie teksten toch! Voor mij heel herkenbaar, misschien voor jou ook. Geen gemakkelijke weg, wel een prachtige krachtige weg, vanuit je eigen zijn en kracht. Terug naar huis, zoals ik al voelde tijdens de eerste kennismaking met "mijn"zwarte panter...

Schatkist achter het web...

Ik werd plotseling weer eens meegenomen op een korte reis met Choctaw en een lieve vriendin. Ik dacht dat het vooral voor haar was, omdat er iets moest gezegd worden of getoond... maar het bleek ook voor mij te zijn.

We werden geleid naar onze dromenvangers, ieder naar zijn eigen wel te verstaan, omdat iedere ziel er eentje heeft. Je kunt het vergelijken met je akasha, een bibliotheek  met alles wat voor jou als ziel belangrijk is. Het was fijn om weer even bij mijn eigen web (zo noem ik het zelf) te zijn, de glinsteringen erin te zien, de mooie zilveren draden met de parelachtige kralen erin, die als sterren stralen. De dromenvanger is levensgroot en ik stapte er door heen aan de hand van Choctaw om de achterliggende gebieden te bezoeken.

Even later kwam ik bij de waterval, en onder een struik stond daar een enorme schatkist, ook mijn vriendin had zo'n schatkist gevonden. Ik bekeek de mijne eens goed... er zat heel veel goud in, en toen ik dichterbij kwam was ik verbaast dat het allemaal gouden ringen waren, in alle maten, maar allemaal van goud. Ik vroeg me even af hoeveel mannen ik in het verleden had verslonden, maar mijn gids schudde lachend zijn hoofd, daar ging het niet om zei hij nog grijnzend. Wat dan wel vroeg ik me af?

Het antwoord kwam al snel. Iedere band die je met iemand aangaat, ieder contact dat je met liefde hebt, is als een gouden ring. De ringen vertellen ook dat je mensen hebt geraakt, ze hebt geholpen om weer een stapje te groeien, inzicht te krijgen in zichzelf, weer even terug in hun kracht te komen. Voor al die werkzaamheden ontvang je dankbaarheid, en die werd mij getoond in dit symbolische beeld.

Zielsreis van Philomena

Hierbij vertelt Philomena haar zielsreis die ze bij mij heeft mogen maken, een ingezonden stuk dus! Veel leesplezier alvast.

Dag Jorine! Ik wil je graag bedanken voor de prachtige ‘zielereis’ die we samen gemaakt hebben. Ik heb er een verslagje van gemaakt, en al zal het voor iedereen weer een totaal eigen en dus andere ervaring zijn, misschien krijgen mensen zo toch een beetje een idee wat er mogelijk is…

We beginnen met een beschermend rondje van stenen, en dan ‘aarden’, door in je verbeelding vier gouden stroken vast te klikken in het centrum van de aarde, en dan de verbinding de andere kant op: via de kruin naar het centrum van het heelal. Dan volgt de ‘zielereis’ alias geleide meditatie, waarin de beelden elkaar opvolgen en wij elkaar ook vaak aanvullen, al merk ik wel dat het met de hulp van Jorine veel en veel dieper gaat dan ik alleen zou kunnen.

Ik sta in een cirkel van stenen, er komt iemand op me toe lopen, het is mijn gids. Ze voelt heel vertrouwd, houdt een poosje mijn handen vast. Dan verschijnen vier engelen achter mij, die aan de schoonmaak gaan, ze nemen veel zware donkere energie bij me weg. Dan zwengelt mijn gids mijn armen op en neer, en pompt ze zo nieuwe schone energie in mijn lijf. Het voelt heel warm aan. Er komt een man aangelopen, is het Jezus? Ik vermoed het, maar… kom op, Jézus?! 

Mijn gids is naast me komen staan, Jezus pakt mijn handen en zegt ‘eindelijk kunnen we nu echt verbinden’. Hij nodigt me uit mee te lopen, maar ik heb het gevoel dat ik er nog niet klaar voor ben: ik vraag hem eerst om vergeving, voor al het gedraal. Hij hoort me welwillend aan, vindt het duidelijk niet zo belangrijk, ‘je mag jezelf vergeven’ zegt hij. De engelen komen nog even terug, om nu ook de laatste restjes weg te vegen, ik voel mezelf groter worden, een gouden figuur. Dan gaan we met z’n drieën op stap. Het lege landschap is er om me erop te wijzen dat ik mag genieten van de leegte en de stilte, niet altijd druk hoef te zijn.

Dan komen we bij een afgrond, er loopt een weg naar beneden, langs de helling groeien  bloemen: Jezus plukt een mooie witte bloem voor me. We naderen water: het is de bedoeling dat ik door het water ga lopen, het is als het uitwissen van een oud levensspoor. Dan staat Jezus stil, en ik besef met een schok dat ik gedoopt – of is het ‘ontdoopt’?! -  ga worden. ‘Deze keer word je gedoopt in je eigen naam’, zegt Jezus, ze gaan allebei aan een kant staan en laten me heel voorzichtig helemaal onderdompelen. Ik word welkom geheten.

Dan staan mijn gids, Jezus en ik in een kringetje, armen om elkaars schouders, en ontstaat er een steeds intenser gevoel van eenheid, een lichtende eenheid, waarin het voelt alsof ik steeds meer oplos in het licht. ‘Je bent niet je lichaam, je bent energie, licht en bewustzijn, onvoorwaardelijke liefde’. Mooi zoals Jorine het omschrijft, ik heb hier geen woorden bij. Ik ben even deel van het grote heelal, zie hier en daar een vrolijk engelengezicht opduiken.

Dan wordt er ineens gedanst, eerst door ons drieën, mijn gids, Jezus en ik, dan zijn er ook anderen, we dansen tegen de klok in (heeft met verandering te maken, zegt Jorine). Het doet heel oud en oerwoudachtig aan. Het herinnert me aan een vorig-leven ervaring van jaren terug. Dat leven liep beroerd af, ik werd vermoord en bleef met het gevoel zitten dat het allemaal hopeloos en nutteloos is, wat je ook doet of probeert.

De les is nu, dat die conclusie, in het licht van de eenheidservaring van zojuist, niet klopt, maar dat ik die wel heel lang met me heb meegedragen. Het doel in dit aardse leven is om iets van die eenheid door te geven, bekend te maken - en meer niet. Dat is het enige belangrijke. De rest is niet echt, bestaat niet echt, gaat allemaal voorbij. Als ik daar gefrustreerd door raak komt dat omdat ik vanuit het gevoel van afgescheiden-zijn mijn wil wil doordrijven, mijn ego wil laten presteren, en me daarmee niet helemaal overgeef aan de dienst aan die eenheid. Ik laat me dan alleen maar meeslepen in die ego-waan van niet-eenheid. Het is allemaal heel duidelijk, gezien vanuit die eenheidservaring, maar het is heel moeilijk om die herinnering en die les vast te blijven houden in het ‘gewone’ leven…

Jorine vraagt of Jezus en mijn gids er nog zijn, ik zie ze achter me. Volgens haar geeft Jezus me een vlam mee voor de terugreis, het wordt tijd! We keren weer terug en nemen afscheid. Wat ben ik dankbaar voor deze prachtige reis, en deze reisgenoten!

liefs

Philomena.

Offer aan het water van moeder aarde

Sinds ik mee heb gedaan aan het regenboogpad met al haar inwijdingen, heb ik gemerkt dat ik het zalig vind om spiritualiteit te verbinden met het aardse. Het maakt het leven nog magischer, mooier en zachter. Je voelt je nog meer betrokken bij moeder aarde, onze moeder. En de stem van het water, Mama Sirena, dat al het water op onze wereld vertegenwoordigd. Het water dat rondom ons is, in ons is, wat ons het leven geeft.

Vandaag was het de dag waarop we de Pleiaden weer kunnen zien vanaf onze wereld. De dag die de Inca's vieren ieder jaar. En dit jaar heb ik op mijn eigen wijze mee gedaan. Geholpen door ook gebruik te maken van de cirkel van Choctaw om me te focussen, heb ik een water despacho gemaakt. Een despacho is een offer dat je brengt. Het bestaat uit natuurlijke eetbare en organische materialen. In onze despacho hebben we gebruik gemaakt van bloemen, witte en rode, snoepjes en schelpen. Midden in de Choctaw cirkel hebben we hem gevuld, onze wensen en onze zorgen en lasten alles hebben we ingeblazen en met het offer mee gegeven. Daarna hebben we het offer te water gelaten in de sloot achter ons huis. Een stil moment samen met mijn dochter. Even samen genieten van de mooie zon op deze lange dag!

Spiraal op levensbloem

Citrien en Tijgeroog

Ze voelen zo bijna als yin en yang, houden elkaar in evenwicht, het sterke zelfverzekerde en het krachtige willen samenwerken aan een hoger doel. Mooi dat dit nu zo in mijn woonkamer mag liggen, het was tijd voor verandering en dit kwam er deze keer uit. Ongeveer een keer per twee maanden veranderd de opstelling op mijn bord, en dan plots is het klaar en mag er weer wat anders komen. Dit voelt heel erg als balans, en kracht, het aardse is wat sterker geworden nu, in de combinatie met het spirituele. Met dank aan de Chaka workshop van afgelopen week en de vele rituelen met moeder aarde, een nieuwere krachtigere verbinding.

Nieuw maan en de zwarte panter

Tijdens een zielsreis afgelopen week kwam ik in aanraking met de dierlijke kant van mijn gids Cialaar. Hij kwam deze keer plotseling op een onverwacht moment als een zwarte panter naar me toe. Ik had hem nog nooit op die wijze te zien gekregen, maar voelde direct dat hij het was. Hij kwam voor me zitten, behoorlijk groot wel, en keek me met zijn groene ogen aan. Daardoor herkende ik zijn energie, maar durfde het eerst niet te geloven. Gelukkig was ik op dat moment niet alleen op reis! De zwarte panter legde vervolgens eerst zijn poot op mijn hoofd, gewoon bovenop. En daarna nog even op mijn linker schouder. Al die tijd bleef hij me doordringend aan kijken met een enorme kracht en liefde die van hem uit ging. Er werd verder niets gezegd. Ik voel me zo beschermd en gezegend door hem. Dit was aan het einde van een wat langere reis, maar dit moment zal me altijd bij blijven. Toen hij klaar was met me aankijken stonden we samen op en liepen we naar huis, de panter rechts van mij, met zijn krullende staart sierlijk zwaaiend achter zich...

Uiteraard ben ik zelf nieuwsgierig naar de symboliek erachter. Een gevoel ten eerste van de nieuwe maan met de zwarte panter; het duister van waaruit het licht weer geboren kan worden. De zwarte panter wordt ook wel vergeleken met moeder aarde energie. Maar de zwarte panter is meer, ze is mystiek, krachtig, indrukwekkend! Ze geeft moed, zegt je je ware kracht op te eisen, maakt je dromen helderder en moedigt je aan om je eigen weg te gaan volgen. Daarnaast en niet onbelangrijk verteld de zwarte panter ook het verhaal van de kracht van de stilte...

Pretlichtjes van de engelen

Een aantal weken geleden gaf ik de workshop schouwen aan zes lieve dames. Ik leerde hen hoe je kunt kijken op afstand en hoe je ook kunt werken op afstand. Een van de dingen die we gedaan hebben was het schoonmaken van een benedenwoning. De woning werd op dat moment nog bewoond door iemand die veel negatieve energie bij zich had en waar de bewoners boven veel last van hadden. De bewoner zou gaan verhuizen en er zou in de beneden woning een kinder opvang komen, waar kinderen ook zouden overnachten.

Gezien deze nieuwe functie had iemand mij verzocht om het huis schoon te maken, zodat het voor de nieuwe logés fijn zou zijn om hier te slapen. En dus gingen we met de dames van de workshop aan de slag, ik nam hen mee naar het huis, op afstand, en dus via visualisatie en intentie. We stonden in een kring toen we daar naar binnen gingen, onze engelen en gidsen om ons heen. Gezamenlijk maakten we zo een lichtpoort. We pakten onze bezems en stofdoekjes in onze visualisatie en gingen aan de slag. We zagen het letterlijk lichter worden voor onze ogen, en zagen de witte inrichting die het zou krijgen.

Nu anderhalve maand later ontvang ik van de bewoners het volgende filmpje, met het bericht erbij dat de kinderen die hier logeren, als roosjes slapen, dat ze het ontzettend naar hun zin hebben, kalm en rustig zijn en zich fijn voelen in deze logeerkamer en speelruimte! De beheerder heeft ook een nacht daar geslapen en voelde plots een fijne energie, hij pakte zijn camera en filmde dit, de pretlichtjes van de engelen!

Groepsmeditatie voor Japan

Gisteren avond hebben we met een groep gemediteerd en onze energie vol van liefde, licht en healing naar Japan en de Japanse wateren gezonden. Het was een prachtige meditatie en we zagen veel gebeuren met het licht dat vanuit de bron ons ondersteunde.

Het samenbundelen van onze krachten op afstand was voelbaar en hoe gek het ook klinkt, we waren samen, ondanks dat we fysiek elkaar niet ontmoetten op dat moment. Intentie en focus zijn zo veel malen belangrijker dan dat!

Ik zag de anderen in prachtige mantels gemaakt van sterren, we omringden de aarde met onze handen naar voren, het licht dat via ons naar de aarde en met name naar Japan en Alaska werd gezonden, wetende dat heel de wereld daar van zou profiteren, energie kent namelijk geen grenzen.

De meditatie en focus was vol van liefde, eenheid, samenwerking, en voelde alsof we elkaar al jaren kenden, ook al maakte ik op dat moment met de meesten voor het eerst kennis. Onze zielen bleken daar geen last van te hebben, die kenden elkaar wel.

Dankbaar voor dit mooie werk dat we samen mogen doen vanaf onze bescheiden plekje op aarde, ons weer ondersteund voelen door het grote geheel van liefde. Vanuit onze harten in samenspraak met het goddelijke dat ons altijd omringt werken we mee aan de veranderingen die plaats mogen gaan vinden op en in onze wereld.

Voor Japan wensten wij dat de betrokkenen een snelle oplossing kunnen vinden voor de problemen bij de kerncentrale van Fukushima, waar nog iedere dag tonnen radio-actief water de zee in stroomt, en waar al 40 % van de vissen en het waterleven kapot is gegaan. Wij vroegen om heling van alle mensen, dieren, bomen en al het levende in Japan, het versnellen van de nodige natuurlijke processen om de  balans te herstellen.

Vrijdag zullen we onze meditatie herhalen in groepsverband, wil je ook meedoen? Vraag gerust om aansluiting, zodat we dat kunnen regelen, dit kan via een berichtje hieronder of via facebook.

Ontmoeting met mijn draak

De gele draak

Gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens gemediteerd. Het duurde niet zo lang, en tijdens de meditatie werd ik ook af en toe gestoord door de kinderen, maar dat deerde niet.

Al vanaf het begin zag ik vlak voor mijn gezicht het gezicht van mijn gele draak. Mijn gele draak met zijn blauwe ogen en een kleine goudwitte hoorn op zijn neus. Het was een vriendelijk gezicht, een gezicht dat ik met liefde bekeek. Zo veel liefde voelde ik voor deze draak, dat was met geen pen te beschrijven! Je kunt voor je huisdier zulke gevoelens hebben, maar dus ook voor je draak, al denk ik dat het verder gaat dan dat.

De draak keek mij aan, en ik kon het niet laten om mijn handen rond zijn kaken te leggen, wat hij rustig toe liet, genietend van mijn aandacht zo te zien aan de vriendelijke ogen die mij continue aankeken.

Ik voelde liefde, liefde voor deze gele draak met blauwe ogen. Ik moest hem knuffelen en deed dat ook. Al was het lastig, want het hoofd en de romp lagen nogal uit elkaar, de draak had een lange lange lange nek! Een giraf is er niets bij. En dus volgde ik zijn nek en kwam bij zijn romp en zijn hart uit. Ik vleide me ertegen aan, genietend nog steeds van die enorme liefde.

Ik leek wel te veranderen in een onschuldig kind, een kind dat aan het onderzoeken is. Speels, losjes, liefdevol en zoekende naar wat dit nieuwe toch is. Zo voelde ik mij. Dit gevoel was zo belangrijk om opnieuw te ervaren, te doorvoelen hoe wij als kinderen mogen zijn, onschuldig, levend, onderzoekend, spelend en knuffelend.

De draak liet alles toe, ik mocht op zijn rug liggen met mijn armen om hem heen. De draak was heel groot en ondanks zijn schubben voelde hij toch heel zacht.

Ik genoot ervan om zo op zijn rug te liggen. We deden verder niets, alleen maar weer kennismaken. Het was zo lang geleden dat ik met je gespeeld heb gele draak. Herinneringen aan het  tornado rijden kwam boven. Hij had deze tornado’s gemaakt in opdracht van Ra, die mij indertijd leerde om ze te bereiden. Dit was dus eigenlijk weer kennismaken met mijn eigen draakje.

De draak liet mij zien dat hij van de kleur groen houdt, als van een groene smaragd die zijn schat is. Ik zie via hem een enorme groenige stralende edelsteen die in zijn binnenste schuilt. Het is zijn hart, dat overstroomt van liefde. Ik herinner me nog meer nu, dat de engelenbal die bij mijn hart zweeft in het begin ook omgeven was met een groene waas, voordat het veranderde in goud. Het is de kleur groen van liefde, liefde van mijn hart voor zoveel mensen dieren wezens, en dus ook voor mijn draak, die ik nu liefst Draco wil noemen…. En ik besluit om hem dan maar zo te noemen tot ik zijn echte naam weet.

Nu komt Cialaar bij me staan en samen met mij aait hij Draco. Ik kan mijn ogen niet van Draco afhouden, in zijn ogen ligt zo veel liefde en ik geniet zo van mijn onschuld hier dat ik bijna ervan ga huilen…. Shit… ik huil al, van vreugde wel ….

Cialaar slaat zijn arm om me heen en samen staan we zo bij Draco, onze draak, nee mijn draak. Cialaar heeft er ook een zie ik nu, die komt naast Draco te staan nu…. Een blauwe draak… met gele ogen… deze is krachtig en lijkt goede maatjes te zijn met mijn Draco… bijzonder dit… zouden het ook tweelingzielen zijn net als Cialaar en ik? Mijn gevoel zegt van wel… al kan ik niet zo goed de sekses onderscheiden bij draken, voor mij is deze ook een hij, of toch niet?  De draken staan dicht naast elkaar…. En heel even lijken ze te versmelten tot één draak, maar even snel als dat beeld komt gaat het alweer. Ik sta met mijn neus tegen mijn Draco aan en snuif zijn lucht in. Ik zie de kleine tornado wolkjes uit zijn neusgaten komen en moet er om lachen. Ik kan het niet laten om met mijn vinger de wolkjes te bespelen. Cialaar moet er ook om lachen en samen met hem gaan we nu vliegen op onze draken. Ik mag achterop mijn draco zitten, vlak achter zijn hoofd en met mijn handen houd ik zijn oren vast, bij gebrek aan een stuur of ander houvast.

Met een ruk komen we ineens in beweging als Draco zijn vleugels met kracht uitslaat en ons laat zweven. Ik zie Cialaar met zijn draak vlak naast me vliegen in het donkere gehemelte. Het is donker van de nacht, niet van het duister als je begrijpt wat ik bedoel, want ik voel me verder licht en vredig. Zachtjes vliegt Draco door de sterrenhemel boven de aarde. Onder ons verschijnen achtereenvolgens een meer en de witte toppen van de bergen…. We vliegen over een woestijn en een zee…. Draco laat me alles zien in zijn wereld, de wereld zoals hij die beleeft en graag ziet. Het is hier prachtig, een paradijs, en toch is het ook onze aarde, die wij mensen zo uitputten en vervuilen. Maar Draco verbergt het voor mij, laat mij alleen al het mooie zien, zoals het vroeger was… schoon, helder en prachtig levendig.

Voor even mag ik weer genieten van deze prachtige aarde, al vliegend op de draak die mij al zijn liefde schenkt en waar ik heel dankbaar voor ben. Samen met Cialaar en de draken vlieg ik nog even zo door de blauwe hemel voor ik weer land terug op aarde in mijn lichaam. Wat is het toch prachtig om dit allemaal te mogen zien, ik ben dankbaar voor dit prachtige cadeau zo maar op een gewone zondag ochtend....

 

Bevestiging

 

Soms is bevestiging zo bemoedigend dat je op de juiste weg bent...

 

Laatst ging ik naar een spirituele avond, niet als spreker maar als gast, en mijn gids liet mij weten dat ik een witte roos zou ontvangen. En ik verwachtte dus eigenlijk dat het een gift zou zijn tijdens een reading, maar het was zo ontzettend druk en ik had niet echt behoefte aan een reading, dus mijn roos zou niet komen dacht ik. Totdat er aan het einde van de avond een grote bos rozen naar voren kwam, witte rozen, die door de spreekster uit gedeeld zouden worden tussen de gasten. En jawel, ik kreeg er eentje... van de organisatie, en stiekem ook van mijn gids dus, die al lief lachend toe stond te kijken.

De poort van licht

 

Gisteren was ik in gesprek met een vriend die zojuist bij zijn tante was geweest. Het ging niet goed met haar, en hij vertelde dat het nog maar enkele uren hooguit zou duren voordat ze over zou gaan. Zo hadden de doktoren gesproken. Hij was verdrietig en voelde zich heel naar erbij. Hij is net zo gevoelig als ik en ik stelde hem voor om een stukje met zijn tante mee te gaan als het zo ver was.

Eerst had hij zijn twijfels, wist niet of hij dat zou kunnen, had er ook bijna angst voor, angst voor wat we zouden zien. Ik stelde hem gerust en vertelde wat er kon gebeuren. Vanuit vertrouwen en vanuit de woorden van mijn gids sprak ik wat ik voelde dat er zou gebeuren. Hij twijfelde niet langer en toen hij voelde dat het tijd werd begonnen we.

 

We stemden ons af op de tante en gingen op pad. Ik kwam niet bij zijn tante terecht, maar in een soort van hal waar een donkere gang op uit kwam. De hal waar ik was leek iets lichter, maar ook niet echt heel licht nog. Ik stond daar met een staf in mijn hand, waarop een lichtje brandde, als een kleine vlam. Om mij heen voelde ik meerdere zielen, het waren de kleine gouden zielen die vaak bij mij zijn op bijzondere momenten.

 

Mijn vriend was in de kamer belandt waar zijn familie was, bij zijn tante... maar zijn tante zag hij niet meer. Intussen zag ik vanuit mijn standpunt dat ze door het plafond leek te gaan, en ik zei tegen hem om omhoog te kijken, omdat ze niet meer daar was (later bleek dat ze op dat moment inderdaad fysiek is overleden). Het bed was leeg. Even later kwam hij bij mij staan en samen keken we de gang in die voor ons lag. Nog steeds donker, maar we voelden dat iemand er aan kwam.

 

Na enige minuten kwam daar inderdaad iemand aan. Een vrouw, gekleed in een wit kleed, op blote voeten, en met bloemen in haar handen. Ze was niet alleen, ze had een mannelijke gids bij zich. De gids was heel wit, straalde wit licht uit ook. Langzaam kwamen ze dichterbij, maar het schoot niet echt op... ik voelde terughoudendheid en paniek. Ook mijn vriend voelde het, en we besloten om naar haar toe te wandelen. Hij voorop, het was tenslotte zijn tante.

 

Toen zijn tante hem zag, keek ze verbaasd, hoe kom jij nu hier, en waarom ben je hier, vroeg ze. We voelden haar ongerustheid en stelden haar gerust. Hij legde kort uit dat hij dat kon en dat hij nog even bij haar wilde zijn, om een stukje mee te gaan met haar.

 

Achter ons werd het intussen steeds lichter en toen we even keken naar waar ik stond zagen we daar een gigantische lichtpoort. De poort was enorm groot, bijna als een middeleeuwse poort, maar dan met mooi zacht helder licht in alle kleuren, al was het blauwgroene het meest opvallend. Maar ook was er roze en paars te zien, en zacht blauw. In het midden konden wij niet kijken, ik zag alleen de contouren.

 

Tante vond het fijn dat mijn vriend haar kwam begeleiden een klein stukje. Ze kwam tot rust en we voelden de acceptatie van de situatie groeien. Samen met mijn vriend liep ze het laatste stukje tot de poort die zich voor haar opende. De wit verlichte gids liep aan haar andere zijde mee.

 

Voor de poort namen ze afscheid, niet een vaarwel, maar een tot later. De poort die zo licht was verlichtte nu de gehele ruimte en vanuit de poort kwam een enorme grote engel tevoorschijn, zo fel wit licht en zoveel liefde, dat mijn ziel er van pijn deed bijna, zo mooi! Het was tijd om over te gaan naar de andere kant van de poort. Nog een laatste knuffel met tante waarbij ze zei dat ze zo trots op hem was en zo van hem hield en hem zou gaan missen, en daar ging ze. Door de poort.

 

Even wilden we mee, maar we konden niet en mochten niet, zachtjes werden we tegengehouden. Het is nog niet onze tijd om naar huis te gaan. Zachtjes gingen wij weer terug naar hier...

Wisdom and love

Amaunet kwam bij mij op bezoek, de godin die ik beschreef in een van de vorige blogjes hier. Ze wilde dat ik haar goed leerde kennen en ze bleek al lange tijd op mij te wachten. Wachten op het moment dat ik begreep dat ik haar al eerder had gezien in de kathedraal van Atlantis, tijdens een van mijn zielsreizen. Cialaar nam mij dus mee naar de kathedraal en liet mij zien dat de witte uil die daar woonde feitelijk de vermomming van Amaunet was.

Ze kwam bij me staan en begon met mij te praten. Ze wilde dat ik haar echt leerde kennen, als lid van mijn zielsgroep, als onderdeel van mijn leven. Haar wijsheid en liefde voor de mensen kwam al snel naar voren. Ze vroeg mij om meer en vaker mijn healingskrachten te gaan gebruiken tijdens sessies met de mensen waar ik mee werkte. Ik weet dat ik dit niet snel doe en meestal alleen op verzoek van de persoon zelf. Maar soms zei ze, is die persoon niet in staat of weet niet dat jij haar/hem kan helpen door simpel je hand op hem te leggen. Een hand op de schouder, of op de rug, kan al zoveel doen bij een mens. Als medium of ook wel als lichtkanaal zoals ik dat noem, ondersteun je het contact tussen de twee verschillende werelden en geef je beide kanten de kracht om het contact en de healing die daaruit voortvloeit te ondersteunen.

Na haar aanwijzing voor mijn werk, waar ik heel blij mee was, omdat ik daar soms aan twijfelde, en zij mij dus een stukje heeft geholpen in mijn zelfverzekerdheid rond dat deel, was het tijd om mijn band met Cialaar weer eens te verstevigen. Want als je healings meer en meer gaat uitvoeren tijdens je spirituele werk, is het fijn als je daarvoor ook samen met je gids verbonden bent. Dit geeft meer kracht en een sterkere samenwerking. En dus werden wij tegenover elkaar geplaatst en verbonden met een witte lichtdraad die onze handen samenbond. We zaten op onze knieën tegenover elkaar, terwijl Amaunet dicht bij ons stond. Onze handen tegen elkaar en het witte licht dat ons samen verbond. Ons voorhoofd, dicht bij elkaar, om de innerlijke kracht en gedachten te bundelen.

Soms ben ik zo dankbaar voor de lessen van de zielsreizen, de initiaties en de aanwijzingen. Ze helpen ons op onze weg en voegen zo veel toe in liefde en samenwerking, hun wijsheid is zo wonderlijk en vaak toch zo eenvoudig. Alles gaat uit van liefde.

De verbinding...

Vanavond tijdens een korte zielsreis met mijn vriendin stonden we in een ruime zaal met een vloer van zand. In het zand was een cirkel getekend, met daarin een pentagram. In het centrum van het pentagram stond een groot helder kristal, het was ongeveer een meter hoog wel, en stond rechtop in het zand.

Ik zag mijn vriendin aan de andere zijde net als ik in de cirkel staan, onze gidsen stonden ieder achter ons, op de buitenring van de cirkel en keken aandachtig toe. Wij hielden beiden een klein helder kristal in onze handen, ongeveer zo groot als 15 centimeter en meer dan duimdik. Onze kleine kristallen gaven heel veel licht, zoveel dat je amper kon zien dat het een kristal was.

Met kleine stappen liepen we naar voren, richting het centrum van de zandcirkel, tot vlak voor het grote kristal. Daar vlak voor plaatsten we beiden ons kristal aan de voet van het kernkristal, waarna we ons weer oprichtten en elkaar aankeken.

We zagen elkaar via ons derde oog, ons derde oog straalde licht uit, we zagen een directe lichtlijn naar elkaars derde oog op dat moment, terwijl we beiden met onze handen tegen het moeder kristal aan stonden was de verbinding krachtig en sterk.

Terwijl wij zo stonden te observeren, begon het kristal te groeien. Niet in de breedte maar vooral in de hoogte. Het kwam hoger en hoger en begon aan de boven kant meer dikte te krijgen, alsof het daar omringd werd door nog meer kristallen die er als een cluster in bleken te schuiven. Maar het bleef één glad gaaf kristal wel. We voelden beiden de energie stromen via onze handen, door ons hele lichaam, het verwarmde ons van binnen uit.

Het kristal kwam zo hoog dat het dak er af leek te worden geduwd. Om ons heen aan de buitenrand van de cirkel kwamen meer en meer lichtwezens. Doorzichtige lichte zielen die ons omringden en ons aandachtig bekeken wel. Het voelde fijn en geborgen.

We vroegen aan de gidsen wat dit voor een kristal was, en waarom we hier waren. Dit was het antwoord van Cialaar:

Het is het kristal van moeder aarde dat de heilige kracht van het christuslicht wil versterken. Jullie hebben een deel van het bewustzijnsraster gemaakt, dit is daar de kern van, van binnenuit. Alle informatie van de aarde is in dit kristal opgeslagen en wordt met jullie verbonden, zoals met velen hier op aarde gebeurt op dit moment. Verbinding met het bewustzijnsraster en het kristal van totale liefde.