Schatkist achter het web...

Ik werd plotseling weer eens meegenomen op een korte reis met Choctaw en een lieve vriendin. Ik dacht dat het vooral voor haar was, omdat er iets moest gezegd worden of getoond... maar het bleek ook voor mij te zijn.

We werden geleid naar onze dromenvangers, ieder naar zijn eigen wel te verstaan, omdat iedere ziel er eentje heeft. Je kunt het vergelijken met je akasha, een bibliotheek  met alles wat voor jou als ziel belangrijk is. Het was fijn om weer even bij mijn eigen web (zo noem ik het zelf) te zijn, de glinsteringen erin te zien, de mooie zilveren draden met de parelachtige kralen erin, die als sterren stralen. De dromenvanger is levensgroot en ik stapte er door heen aan de hand van Choctaw om de achterliggende gebieden te bezoeken.

Even later kwam ik bij de waterval, en onder een struik stond daar een enorme schatkist, ook mijn vriendin had zo'n schatkist gevonden. Ik bekeek de mijne eens goed... er zat heel veel goud in, en toen ik dichterbij kwam was ik verbaast dat het allemaal gouden ringen waren, in alle maten, maar allemaal van goud. Ik vroeg me even af hoeveel mannen ik in het verleden had verslonden, maar mijn gids schudde lachend zijn hoofd, daar ging het niet om zei hij nog grijnzend. Wat dan wel vroeg ik me af?

Het antwoord kwam al snel. Iedere band die je met iemand aangaat, ieder contact dat je met liefde hebt, is als een gouden ring. De ringen vertellen ook dat je mensen hebt geraakt, ze hebt geholpen om weer een stapje te groeien, inzicht te krijgen in zichzelf, weer even terug in hun kracht te komen. Voor al die werkzaamheden ontvang je dankbaarheid, en die werd mij getoond in dit symbolische beeld.

Zielsreis van Philomena

Hierbij vertelt Philomena haar zielsreis die ze bij mij heeft mogen maken, een ingezonden stuk dus! Veel leesplezier alvast.

Dag Jorine! Ik wil je graag bedanken voor de prachtige ‘zielereis’ die we samen gemaakt hebben. Ik heb er een verslagje van gemaakt, en al zal het voor iedereen weer een totaal eigen en dus andere ervaring zijn, misschien krijgen mensen zo toch een beetje een idee wat er mogelijk is…

We beginnen met een beschermend rondje van stenen, en dan ‘aarden’, door in je verbeelding vier gouden stroken vast te klikken in het centrum van de aarde, en dan de verbinding de andere kant op: via de kruin naar het centrum van het heelal. Dan volgt de ‘zielereis’ alias geleide meditatie, waarin de beelden elkaar opvolgen en wij elkaar ook vaak aanvullen, al merk ik wel dat het met de hulp van Jorine veel en veel dieper gaat dan ik alleen zou kunnen.

Ik sta in een cirkel van stenen, er komt iemand op me toe lopen, het is mijn gids. Ze voelt heel vertrouwd, houdt een poosje mijn handen vast. Dan verschijnen vier engelen achter mij, die aan de schoonmaak gaan, ze nemen veel zware donkere energie bij me weg. Dan zwengelt mijn gids mijn armen op en neer, en pompt ze zo nieuwe schone energie in mijn lijf. Het voelt heel warm aan. Er komt een man aangelopen, is het Jezus? Ik vermoed het, maar… kom op, Jézus?! 

Mijn gids is naast me komen staan, Jezus pakt mijn handen en zegt ‘eindelijk kunnen we nu echt verbinden’. Hij nodigt me uit mee te lopen, maar ik heb het gevoel dat ik er nog niet klaar voor ben: ik vraag hem eerst om vergeving, voor al het gedraal. Hij hoort me welwillend aan, vindt het duidelijk niet zo belangrijk, ‘je mag jezelf vergeven’ zegt hij. De engelen komen nog even terug, om nu ook de laatste restjes weg te vegen, ik voel mezelf groter worden, een gouden figuur. Dan gaan we met z’n drieën op stap. Het lege landschap is er om me erop te wijzen dat ik mag genieten van de leegte en de stilte, niet altijd druk hoef te zijn.

Dan komen we bij een afgrond, er loopt een weg naar beneden, langs de helling groeien  bloemen: Jezus plukt een mooie witte bloem voor me. We naderen water: het is de bedoeling dat ik door het water ga lopen, het is als het uitwissen van een oud levensspoor. Dan staat Jezus stil, en ik besef met een schok dat ik gedoopt – of is het ‘ontdoopt’?! -  ga worden. ‘Deze keer word je gedoopt in je eigen naam’, zegt Jezus, ze gaan allebei aan een kant staan en laten me heel voorzichtig helemaal onderdompelen. Ik word welkom geheten.

Dan staan mijn gids, Jezus en ik in een kringetje, armen om elkaars schouders, en ontstaat er een steeds intenser gevoel van eenheid, een lichtende eenheid, waarin het voelt alsof ik steeds meer oplos in het licht. ‘Je bent niet je lichaam, je bent energie, licht en bewustzijn, onvoorwaardelijke liefde’. Mooi zoals Jorine het omschrijft, ik heb hier geen woorden bij. Ik ben even deel van het grote heelal, zie hier en daar een vrolijk engelengezicht opduiken.

Dan wordt er ineens gedanst, eerst door ons drieën, mijn gids, Jezus en ik, dan zijn er ook anderen, we dansen tegen de klok in (heeft met verandering te maken, zegt Jorine). Het doet heel oud en oerwoudachtig aan. Het herinnert me aan een vorig-leven ervaring van jaren terug. Dat leven liep beroerd af, ik werd vermoord en bleef met het gevoel zitten dat het allemaal hopeloos en nutteloos is, wat je ook doet of probeert.

De les is nu, dat die conclusie, in het licht van de eenheidservaring van zojuist, niet klopt, maar dat ik die wel heel lang met me heb meegedragen. Het doel in dit aardse leven is om iets van die eenheid door te geven, bekend te maken - en meer niet. Dat is het enige belangrijke. De rest is niet echt, bestaat niet echt, gaat allemaal voorbij. Als ik daar gefrustreerd door raak komt dat omdat ik vanuit het gevoel van afgescheiden-zijn mijn wil wil doordrijven, mijn ego wil laten presteren, en me daarmee niet helemaal overgeef aan de dienst aan die eenheid. Ik laat me dan alleen maar meeslepen in die ego-waan van niet-eenheid. Het is allemaal heel duidelijk, gezien vanuit die eenheidservaring, maar het is heel moeilijk om die herinnering en die les vast te blijven houden in het ‘gewone’ leven…

Jorine vraagt of Jezus en mijn gids er nog zijn, ik zie ze achter me. Volgens haar geeft Jezus me een vlam mee voor de terugreis, het wordt tijd! We keren weer terug en nemen afscheid. Wat ben ik dankbaar voor deze prachtige reis, en deze reisgenoten!

liefs

Philomena.

Ontmoeting met mijn draak

De gele draak

Gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens gemediteerd. Het duurde niet zo lang, en tijdens de meditatie werd ik ook af en toe gestoord door de kinderen, maar dat deerde niet.

Al vanaf het begin zag ik vlak voor mijn gezicht het gezicht van mijn gele draak. Mijn gele draak met zijn blauwe ogen en een kleine goudwitte hoorn op zijn neus. Het was een vriendelijk gezicht, een gezicht dat ik met liefde bekeek. Zo veel liefde voelde ik voor deze draak, dat was met geen pen te beschrijven! Je kunt voor je huisdier zulke gevoelens hebben, maar dus ook voor je draak, al denk ik dat het verder gaat dan dat.

De draak keek mij aan, en ik kon het niet laten om mijn handen rond zijn kaken te leggen, wat hij rustig toe liet, genietend van mijn aandacht zo te zien aan de vriendelijke ogen die mij continue aankeken.

Ik voelde liefde, liefde voor deze gele draak met blauwe ogen. Ik moest hem knuffelen en deed dat ook. Al was het lastig, want het hoofd en de romp lagen nogal uit elkaar, de draak had een lange lange lange nek! Een giraf is er niets bij. En dus volgde ik zijn nek en kwam bij zijn romp en zijn hart uit. Ik vleide me ertegen aan, genietend nog steeds van die enorme liefde.

Ik leek wel te veranderen in een onschuldig kind, een kind dat aan het onderzoeken is. Speels, losjes, liefdevol en zoekende naar wat dit nieuwe toch is. Zo voelde ik mij. Dit gevoel was zo belangrijk om opnieuw te ervaren, te doorvoelen hoe wij als kinderen mogen zijn, onschuldig, levend, onderzoekend, spelend en knuffelend.

De draak liet alles toe, ik mocht op zijn rug liggen met mijn armen om hem heen. De draak was heel groot en ondanks zijn schubben voelde hij toch heel zacht.

Ik genoot ervan om zo op zijn rug te liggen. We deden verder niets, alleen maar weer kennismaken. Het was zo lang geleden dat ik met je gespeeld heb gele draak. Herinneringen aan het  tornado rijden kwam boven. Hij had deze tornado’s gemaakt in opdracht van Ra, die mij indertijd leerde om ze te bereiden. Dit was dus eigenlijk weer kennismaken met mijn eigen draakje.

De draak liet mij zien dat hij van de kleur groen houdt, als van een groene smaragd die zijn schat is. Ik zie via hem een enorme groenige stralende edelsteen die in zijn binnenste schuilt. Het is zijn hart, dat overstroomt van liefde. Ik herinner me nog meer nu, dat de engelenbal die bij mijn hart zweeft in het begin ook omgeven was met een groene waas, voordat het veranderde in goud. Het is de kleur groen van liefde, liefde van mijn hart voor zoveel mensen dieren wezens, en dus ook voor mijn draak, die ik nu liefst Draco wil noemen…. En ik besluit om hem dan maar zo te noemen tot ik zijn echte naam weet.

Nu komt Cialaar bij me staan en samen met mij aait hij Draco. Ik kan mijn ogen niet van Draco afhouden, in zijn ogen ligt zo veel liefde en ik geniet zo van mijn onschuld hier dat ik bijna ervan ga huilen…. Shit… ik huil al, van vreugde wel ….

Cialaar slaat zijn arm om me heen en samen staan we zo bij Draco, onze draak, nee mijn draak. Cialaar heeft er ook een zie ik nu, die komt naast Draco te staan nu…. Een blauwe draak… met gele ogen… deze is krachtig en lijkt goede maatjes te zijn met mijn Draco… bijzonder dit… zouden het ook tweelingzielen zijn net als Cialaar en ik? Mijn gevoel zegt van wel… al kan ik niet zo goed de sekses onderscheiden bij draken, voor mij is deze ook een hij, of toch niet?  De draken staan dicht naast elkaar…. En heel even lijken ze te versmelten tot één draak, maar even snel als dat beeld komt gaat het alweer. Ik sta met mijn neus tegen mijn Draco aan en snuif zijn lucht in. Ik zie de kleine tornado wolkjes uit zijn neusgaten komen en moet er om lachen. Ik kan het niet laten om met mijn vinger de wolkjes te bespelen. Cialaar moet er ook om lachen en samen met hem gaan we nu vliegen op onze draken. Ik mag achterop mijn draco zitten, vlak achter zijn hoofd en met mijn handen houd ik zijn oren vast, bij gebrek aan een stuur of ander houvast.

Met een ruk komen we ineens in beweging als Draco zijn vleugels met kracht uitslaat en ons laat zweven. Ik zie Cialaar met zijn draak vlak naast me vliegen in het donkere gehemelte. Het is donker van de nacht, niet van het duister als je begrijpt wat ik bedoel, want ik voel me verder licht en vredig. Zachtjes vliegt Draco door de sterrenhemel boven de aarde. Onder ons verschijnen achtereenvolgens een meer en de witte toppen van de bergen…. We vliegen over een woestijn en een zee…. Draco laat me alles zien in zijn wereld, de wereld zoals hij die beleeft en graag ziet. Het is hier prachtig, een paradijs, en toch is het ook onze aarde, die wij mensen zo uitputten en vervuilen. Maar Draco verbergt het voor mij, laat mij alleen al het mooie zien, zoals het vroeger was… schoon, helder en prachtig levendig.

Voor even mag ik weer genieten van deze prachtige aarde, al vliegend op de draak die mij al zijn liefde schenkt en waar ik heel dankbaar voor ben. Samen met Cialaar en de draken vlieg ik nog even zo door de blauwe hemel voor ik weer land terug op aarde in mijn lichaam. Wat is het toch prachtig om dit allemaal te mogen zien, ik ben dankbaar voor dit prachtige cadeau zo maar op een gewone zondag ochtend....

 

Wisdom and love

Amaunet kwam bij mij op bezoek, de godin die ik beschreef in een van de vorige blogjes hier. Ze wilde dat ik haar goed leerde kennen en ze bleek al lange tijd op mij te wachten. Wachten op het moment dat ik begreep dat ik haar al eerder had gezien in de kathedraal van Atlantis, tijdens een van mijn zielsreizen. Cialaar nam mij dus mee naar de kathedraal en liet mij zien dat de witte uil die daar woonde feitelijk de vermomming van Amaunet was.

Ze kwam bij me staan en begon met mij te praten. Ze wilde dat ik haar echt leerde kennen, als lid van mijn zielsgroep, als onderdeel van mijn leven. Haar wijsheid en liefde voor de mensen kwam al snel naar voren. Ze vroeg mij om meer en vaker mijn healingskrachten te gaan gebruiken tijdens sessies met de mensen waar ik mee werkte. Ik weet dat ik dit niet snel doe en meestal alleen op verzoek van de persoon zelf. Maar soms zei ze, is die persoon niet in staat of weet niet dat jij haar/hem kan helpen door simpel je hand op hem te leggen. Een hand op de schouder, of op de rug, kan al zoveel doen bij een mens. Als medium of ook wel als lichtkanaal zoals ik dat noem, ondersteun je het contact tussen de twee verschillende werelden en geef je beide kanten de kracht om het contact en de healing die daaruit voortvloeit te ondersteunen.

Na haar aanwijzing voor mijn werk, waar ik heel blij mee was, omdat ik daar soms aan twijfelde, en zij mij dus een stukje heeft geholpen in mijn zelfverzekerdheid rond dat deel, was het tijd om mijn band met Cialaar weer eens te verstevigen. Want als je healings meer en meer gaat uitvoeren tijdens je spirituele werk, is het fijn als je daarvoor ook samen met je gids verbonden bent. Dit geeft meer kracht en een sterkere samenwerking. En dus werden wij tegenover elkaar geplaatst en verbonden met een witte lichtdraad die onze handen samenbond. We zaten op onze knieën tegenover elkaar, terwijl Amaunet dicht bij ons stond. Onze handen tegen elkaar en het witte licht dat ons samen verbond. Ons voorhoofd, dicht bij elkaar, om de innerlijke kracht en gedachten te bundelen.

Soms ben ik zo dankbaar voor de lessen van de zielsreizen, de initiaties en de aanwijzingen. Ze helpen ons op onze weg en voegen zo veel toe in liefde en samenwerking, hun wijsheid is zo wonderlijk en vaak toch zo eenvoudig. Alles gaat uit van liefde.

Happy New Year!!!

Wishing everybody a very creative, lovely, fantastic, year.

This painting I made on the last day of 2012, expresses my feeling of being supported by my guiding angel, who connects with his heart and soul. We work together from love, creating and healing, speaking, writing words of love.

De verbinding...

Vanavond tijdens een korte zielsreis met mijn vriendin stonden we in een ruime zaal met een vloer van zand. In het zand was een cirkel getekend, met daarin een pentagram. In het centrum van het pentagram stond een groot helder kristal, het was ongeveer een meter hoog wel, en stond rechtop in het zand.

Ik zag mijn vriendin aan de andere zijde net als ik in de cirkel staan, onze gidsen stonden ieder achter ons, op de buitenring van de cirkel en keken aandachtig toe. Wij hielden beiden een klein helder kristal in onze handen, ongeveer zo groot als 15 centimeter en meer dan duimdik. Onze kleine kristallen gaven heel veel licht, zoveel dat je amper kon zien dat het een kristal was.

Met kleine stappen liepen we naar voren, richting het centrum van de zandcirkel, tot vlak voor het grote kristal. Daar vlak voor plaatsten we beiden ons kristal aan de voet van het kernkristal, waarna we ons weer oprichtten en elkaar aankeken.

We zagen elkaar via ons derde oog, ons derde oog straalde licht uit, we zagen een directe lichtlijn naar elkaars derde oog op dat moment, terwijl we beiden met onze handen tegen het moeder kristal aan stonden was de verbinding krachtig en sterk.

Terwijl wij zo stonden te observeren, begon het kristal te groeien. Niet in de breedte maar vooral in de hoogte. Het kwam hoger en hoger en begon aan de boven kant meer dikte te krijgen, alsof het daar omringd werd door nog meer kristallen die er als een cluster in bleken te schuiven. Maar het bleef één glad gaaf kristal wel. We voelden beiden de energie stromen via onze handen, door ons hele lichaam, het verwarmde ons van binnen uit.

Het kristal kwam zo hoog dat het dak er af leek te worden geduwd. Om ons heen aan de buitenrand van de cirkel kwamen meer en meer lichtwezens. Doorzichtige lichte zielen die ons omringden en ons aandachtig bekeken wel. Het voelde fijn en geborgen.

We vroegen aan de gidsen wat dit voor een kristal was, en waarom we hier waren. Dit was het antwoord van Cialaar:

Het is het kristal van moeder aarde dat de heilige kracht van het christuslicht wil versterken. Jullie hebben een deel van het bewustzijnsraster gemaakt, dit is daar de kern van, van binnenuit. Alle informatie van de aarde is in dit kristal opgeslagen en wordt met jullie verbonden, zoals met velen hier op aarde gebeurt op dit moment. Verbinding met het bewustzijnsraster en het kristal van totale liefde.

Preparation for initiation

I made this souljourney a few days before my Reiki 3a Initiation, and did not know it had everything to do with it untill the day ofthe initiation. Here are some images and parts of the story about my souljourney:

I was standing in some kind of huge hallway, with multiple doors, leading to different rooms. It was a very "stoney" surrounding I found myself in. It felt like some temple or cathedral, with on the floor a huge circle with 8 corners. The drawing within this circle was not totally clear to me.

While I was standing there with my guide, he gave me a little golden thing. I could not immediately see it clear, that took about one day. And I just waited there, watching the golden light that came through the keyhole and the small cracks next to the door.

The other day the journey went on and I suddenly could clearly see the golden thing my guide had given me. It was a little tiny Ankh, and he told me I had to open the door with it.

 

I truely doubted this, how could I open such a huge door with this little tiny key? Was it really possible? And so I waited a little bit more, but nothing else came and I saw myself going towards this door. It felt as such a big and heavy door to open, and the key was soo light, it almost floated in my hand. But I somehow did put it into the keyhole and opened the door with it.

 

Slowly the door went open, and I entered the room. The first thing I walked through was a huge spiraling golden energy, that was in the middle of the room. It was like sparkling golden light that swirled up.

 

There was a fireplace with two chairs towards it. The room was filled with guests from above. Spirits from the white brotherhood they told me. They were sitting all around me in a big circle, close to the outerparts of the room and walls.

 

My guide and I set down on the two chairs, facing eachother, and he talked about something. I could not really hear what he was telling me, but he gave me a feeling about some important issue that was about to happen, and why the guests were in this room. It felt like a big support from the group for this event.

 

Then suddenly we stood up and went to the middle of the room, into the swirling golden energy again, where Cialaar signed something on my forehead, a shiny star. I feel a bursting of energy and dust falls of my body, leaving little pieces of stone on the floor next to me. Leaving me all white in the middle still of this amazing energy.

 

Suddenly I see this golden crown in front of me on a small pillow. I kneel down before it, a tear on my face while watching it.

 

An uncertain feeling hit me... what was this? And then I understood that this was my crown, and that I had to put it on my head. There was a resistance whitin me, telling me I could not do it, it was not right. Telling me also, I was not worth such a crown. Was this my ego speaking up? It takes a while and the members of the white brotherhood present start to tap their staffs to the flore. Supporting me on putting on this crown. 

 

I asked my guide; What is this crown ment for, what is the symbolic of this crown? And he said to me:

 

it is the crown of pure love that you donate to yourself ...

 

This I can accept and softly I put the crown on my head. I do deserve my own self love, self respect and selfworth; I love me. And what a feeling this gives! The softness of white feathers, the softening pure love that I am giving me.

 

 

 

 

 

 

 

Souldrawings development

I make a lot of souldrawings for people, to help them along their ways in life. And also once in a while I make a souldrawing for myself. The drawings are usually bigger, because I know myself better than anyone else. And also most of the times a lot of channeling is being done, concerning the issues I am dealing with at that time.

 

I have done a lot of these souldrawings and in different ways. It started with only drawings with a pencil. Later it became a set of fineliners with color fineliners too. I tried aquarel, ink and all combinations that could be nice to work with. Looking back now, you can see the development that has gone through this proces of working. From the smallest pencil drawing, to the loads of words, colors and dynamic drawings they are now.

 

Here there are a few of the drawing that I made for myself, so you can compare them in their development:

 

 

 

 

 

 

 

 

My work during Soultraveling

The journeys of my life are in different dimensions for those who can see. I started soultraveling in 2009 and they still continue to this day. But the focus has been changed. In the first two years I was taken on a lot of journeys, to all corners of the dimensions so to say. I met up with different stars, planets, portals, grids, elementals, starbeings, guides, angels, gods and goddesses. All the myths were opened up to me and my knowledge grew and grew.

In the year 2011 there was this year of really learning what the journeys were about; learning to know my self, and where I came from. I learned what souljourneys really are, a shared image that our guides offer us, and the energy coming from it, helps to heal and to clearify and love ones self. There also is the contact with the spirits on the other side in this way, that is very warm and loving.

In this year the focus has been changed again, I realized that more and more I go on journeys with people who have to go a step further, or who are to learn to make contact in another way. Mostly these peope already are very open and have had a lot of experiences so far with the spirits. And although they have had these experiences they come to me and I go on a journey with them.

 

I asked myself WHY? Why do those people come to me if they themselves have had so much experiences and they can see for themselves as well? It's a question I have been thinking about now for a few days.

 

And I think the answer is, that a souljourney is a mix between focussing on our innerplane and the journey and to let the guides come in and take over and show us what is important. And instead of having random experiences, they now have some kind of tool to consciously activate the connection. I am here to make that first connection for them, to take the first step with them and to let them have trust in themselves. So that the next time, they can do it themselves!

 

Next to taking the first steps into this kind of journeying, I also help in taking a step further when someone is not able to do it on their own, when there are blockings. I gently show that there is someone waiting for them to take that step, to another part of themselves.

 

Beautiful things happen during the souljourneys. We receive the energy and warmth from our guides and angels who are supporting us on our journey. We get healing and are getting more familiar with our soul-selves and who we really are.

 

I''m thankfull to be able to do this "job", but to be honest, it is not a job, it is a passion of me!

Entering a new episode of the lemniscate

Often during souljourneys we come to doors we have to open. Every door or portal is different, in visualisation, in ways to open and in ways to experience what lies behind.

This door we opened yesterday, was the opening of a new episode in life on earth. A phase in the never ending story, the lemniscat of everlasting life. It was opened by both spirits from earth as well as spirits from above. Diana and me with our guides, the four of us, but probably a lot of people did so together with their guides, and we were just shown this in a visualisation.

The above meets the below, and we will and shall work together in this new episode. There comes the alchemistic essence: As above, as below! We shall meet in the middle dear friends.

If you want to read the whole story you can go to this blog: http://adraainsoultravel.blogspot.nl/2012/09/de-vierkante-deur-en-de-nieuwe-fase.html I know it is in Dutch, we did not yet have time to translate the story, but you can try google translate for that, it always comes close :)

The Fish with the Emerald

 

splash splash here I am

coming from the depth

 

in my mouth a treasure

for you to accept

 

sparkling bright

this emerald green

 

coming from your heart

now to be seen

 

share this love

with all your strength

 

let it sparkle let it shine

till your latest breath

 

 

 

 

Reading Anastasia

Last week I red a book from Vladimir Megre about Anastasia. It was one of the most remarkable books I ever red. I had so much recognition with the things Anastasia told and showed. Not everything is within my knowledge yet, but a lot is!

The most stunning thing is, that this person really exists and that I met her during a souljourney in 2010. When we thought to be in a different world, but yet so familiar to us, and we saw this lady, being one with nature. She did not give us her name, but she did connect to us and showed us around in her world...

To understand this it is better if you read the book yourself, but what we saw was a life in nature, full and total living, without houses, without pollution, with everything we needed around us, but no posessions. It was a strange and unbelievable world, which we thought was not from our planet. But now we now, this was Anastasia, her way of living, and her dream for the future of earth.

I truly wish you all could have seen and felt her dream, because it was the most beautifull world, and it is possible on this planet, our earth.

After reading this book, two years after the souljourney we made with her, I simply recognized her, and she came back again, explaining that now was the time to read, and that a lot of things happening in my life were already moving me to a certain point in my understanding of how it all works.

I'm very thankful for this book, and for the connection to this lovely green woman, and I do support her in her dream and trying to make people aware of how we can live differently. Although that last thing is not easy to do...

Please read this book, it is full of love, understanding and methafysical experiences ;)

 

The last meeting with Anastasia as we now call her, she asked me to lay down in the grass and make contact, just like she does every day. It made me very energetic, enough to feel truly alive.

 

Allso within the souljourney we made with her, together we climbed into a tree, that looked like it was made of gold. From the top of the tree we saw a huge emerald green beam, coming out of the earth. It is sparkling and vibrant, and full of life! There was much life in many lifeforms around us, and a few lovely white birds. The birds carried a small piece of paper with our names on it.

 

On the short note it said:  Thank you for helping me with my dream.

 

It was amazing to be up in that tree, and feeling this force of life, it was so beautiful and astonishing. Thankfull we are for this experience and the meeting up with this nature person.

From the bubble...

This image was made after photographing a blue orb. What I did not yet tell, was that a few days before during a souljourney, me and Diana met with Mela and Merano, soulbeings from the 6th dimension.

During that meeting we went through the hand of Mela, which was like a vortex, she had a hole in it, and through that hand we were led into the dimension she told us about. To get to know this dimension... we had to clear our thoughts, because every thought came to us in images, symbols. Full color and light and sound. To much thoughts make you dizzy.

The sixth dimension is a dimension of love, light, colours, symbols, sounds. Every thought, every single thought you have is expressed immediately, and so you have to master your thoughts. When you have deep question, this is the dimension to go to, and a lot of us do go there when we sleep.

The answer to your question will be given to you. Do not go searching for the answer, because that will lead to disception or confusion. The deep questions you have will be answered here in your life, by coïncidences as it seems, or sudden conversations with people you did not tell about your deep question.

The only thing you have to do? When a question is so deep and so important to you to get a grip on the things going on in your life, you ask your guides to give you an answer. Then you let go of the question and open up to receive an answer. Don't go searching, just let the guides do their job, and the answer will come to you. Open up and trust.

The blue orb was giving me a symbol; the woman with a vortex in her hand, she is situated above the heart beings. She connected with my guide and sends us her love. We can trust and go into the vortex, with love.

To every deep question, there is an answer. Don't search, the right answer will come to you.

Experimenting with paint...

First there was a woman with wings

Then there came this angel

sayin: I will protect you

The woman responded

I love you

I poured water and paint over the drawing

the colors told their own story

I saw them kissing in the background

I saw the hearts and the white dove

There is so much love around

Being a bridge

connecting both sides

with love and energy

balancing

giving

receiving

Drawing inspired by souljourney

so finaly the color came in

much yellow

it was a golden journey

the white wall on the back

with the three golden shields on it

the golden sword in the middle

Drawing

I sometimes cannot let go of an image of a souljourney, and when something like that happens, it keeps on returning in my mind and in my focus on a drawing. So this is one of them. I made a rough sketch earlier, with the story about the souljourney. But this is a more worked out drawing, a bit color filled with the computer, but I enjoyed working on it very much. Not even ready yet! ;-)

Souljourney the right to remember...

We came together near a white wall dressed in gold

there we all pushed a round golden plate

and were taken to three different dimensions

Cialara went to the angels and received a golden sword

Emuca was in a blue air sphere watching bubbles of light

Aidra Ain was down in the earth in a room with four doors

We were brought back together

white, blue and golden light

a purple glow

Cialara put the sword into the ground

The bubble's of light

with memories in it arrived above it

We all put our left hand on the sword

our right hand we placed

on the shoulder of the one next to us

We formed a circle of three

sword in the middle

light balls above it

Golden light radiated from the sword

became stronger and stronger

embracing us, warming us, giving us so much power

The sword is the right we were given

the bubbles are the memories

the power of three is a divine female force now

Alignment with the Pleiades

Heimwee

De zoetheid van het licht
de waarheid van de diepte
het water van de droom

wat leven is hier waar
welke bloem haar kleur
en hoe ver is de horizon

groen van de geur
en blauw van de zon
totaal in de war

waarde na waarde
leven na leven
zoeken en zoeken

de waarheid bestaat
maar is onduidelijk hier
dit is het leven

zo ontstaat heimwee

naar de waarheid
naar de werkelijkheid
naar de echtheid