Veren van de Condor

Enige tijd geleden besloot ik spontaan om me in te schrijven voor de Inca Medicin School die Don Alejandro dit najaar gaat starten. Voor deze Inca school had Alexandra het idee om een duo Condor en Adelaar veren tot een krachtig werktuig te maken. Zij zorgde voor de veren en gaf deze aan mij en aan Marie en Jo om er houders aan te vervaardigen. Marie en Jo wonen in Limburg en ik heb ze nu twee maal gezien. De veren kregen we half augustus tijdens een leuke workshop over de mesa.

Na een paar weken werd ik naar het parkeer terrein van het keukenhof bos geleid, met de boodschap dat daar het hout lag voor de houder die ik zou gaan maken. Langzaam aan verzamelde ik de spullen die mij leuk leken om de houder mee te versieren. Ik vond bij mijn moestuin ook nog eens een paar prachtige turqoise met witte veertjes van een parkiet die daar had gevlogen en wist al gelijk dat die voor de houder van de Condor veren zou zijn.

Vandaag plotseling kreeg ik opeens "de geest" en heb ik in enkele uren de houder gemaakt. Gaten geboord in het hout, leer eromheen verbonden voor een fijne grip. Schuren, lijmen, versieren en voilà, de houder voor de condor veren was klaar!


Helemaal blij liet ik mijn werkstuk aan Alexandra zien via de chat en wat blijkt... Marie en Jo hebben eveneens vandaag hun veer afgemaakt! We waren ongeveer op het zelfde moment klaar, terwijl we niet van elkaar wisten dat we eraan waren begonnen! We waren nu allemaal weer eens oprecht blij verrast door deze mooie synchroniteit. Wonderen gebeuren, je moet ze alleen herkennen.

Kringgesprekken

Tijdens meerdere zielsreizen van de laatste tijd, komt het buiten zijn op een mooie manier naar me toe. Tijdens de laatste reis werd het mij ook expliciet gezegd. In de toekomst, zullen we meer en meer weer naar buiten gaan, buiten leven, en buiten ook les krijgen.

Niet meer in school- of kerkbanken, maar op bijvoorbeeld grote keien in een mooie kring onder de bomen, dat is een plaats waar je fijn met elkaar kunt praten en les kunt geven of krijgen van elkaar. Keien die opgesteld staan in een cirkel, een cirkel van eenheid. Geen hierarchie, want iedereen is gelijk tenslotte.

Wat waren we afgedwaald van deze kern van zijn, de eenheid, gelijkheid. Nog altijd worden de kinderen in onze scholen in een dualistische wijze opgesteld. De leerlingen aan de ene kant en de onderwijskundige aan de andere kant. Maar ook is er steeds vaker het kringgesprek gelukkig. Een kring is tenslotte samen een eenheid vormen, samen met de juf.

Nu nog naar buiten! Want juist buiten, in de open lucht of onder een boom, is het perfect om met elkaar een kring te vormen en met elkaar te spreken. Jezus deed het toch ook, buiten met zijn volgelingen sprak hij over hoe hij over de dingen dacht. Hij voelde zich niet verheven, hij voelde zich gelijkwaardig aan de anderen. Hoe anders is dat in onze kerken van nu ook. Waar een dominee hoog boven het publiek staat op een kansel. Het is niet verwonderlijk dat deze positie steeds meer in het gedrang komt. De mensen pikken het niet langer dat iemand zich hoger zet dan de ander. Meer en meer zien de mensen in dat iedereen gelijk is, gelijkwaardig aan de ander. Het zou de kerk goed doen om haar gebouwen te wijzigen in ronde gebouwen, zodat de spreker in het midden kan staan en na het spreken weer in de kring plaats neemt. Zoals het hoort, als deel van de gemeenschap. Nog mooier zou zijn als er na afloop van een preek ook vragen gesteld zouden kunnen worden, zoals dat ook bij Jezus gebeurde. Wat zou dat een verandering teweeg gaan brengen!!

Tijdens mijn laatste zielsreis kreeg ik dit beeld, van een kring van stenen in de open lucht. Er waren nog geen mensen, maar het zou niet lang meer duren voordat een grote kring van mensen, van alle leeftijden, bij elkaar zou gaan komen, pratend over onderwerpen die ons allemaal aangaan. Kinderen, ouderen, jongeren, volwassenen, iedereen met zijn eigen natuurlijke kennis, wijsheid of levenswijsheid. Ook de kinderen hebben een verrassende blik op ons leven, het kan geen kwaad om ook naar hen te luisteren.

Ik besef wel dat dit een utopie is, een beeld zoals we het in de hemel zien, maar waarom niet op aarde? Waarom willen we zo krampachtig vasthouden aan hierarchie, aan macht en controle, zou het voor de verandering niet eens heel verfrissend zijn om ook de meningen van anderen te horen? Wie weet wat voor een prachtige oplossingen zij aan kunnen dragen!

Weer naar school

Vandaag is het zover, de jongste gaat alweer naar school. De vakantie is voorbij en het strakke schema van de school staat weer voor de deur. Het zal best weer even wennen zijn, met de schooltijden, de zwemles, de afspraakjes met andere kinderen, op tijd naar bed, enzovoort.

Mama vind het best! Ook weer wat meer het huis voor mezelf, en niet de hele dag ieders rotzooi opruimen. Geen snippers door de hele woonkamer omdat er geknipt moet worden omdat het buiten regent omdat er dan niet buitengespeeld kan worden omdat omdat omdat....

De andere twee hebben nog een laatste week vakantie. Waarom kunnen ze niet gelijk met de lagere scholen beginnen? Hebben die luibakken al zo lang vakantie en dan nog een week extra ook. Veel voeren ze niet uit; nog geen werk omdat ze daar nog net te jong voor zijn, en nog veel te jong om er echt zelf op uit te gaan. En daarnaast is de computer natuurlijk een prima vermaak. Ik weet het, ik zit er zelf ook geregeld achter, maar zoals tieners dat kunnen, dat is ongelofelijk.

Maar goed, morgen de jongste naar school en over een week is alles weer naar school, en kan er weer een normaal ritme in het huishouden komen, wat best nodig is, en eigenlijk ook best wel lekker.

Alleen jammer dat het nu pas mooi zomerweer schijnt te gaan worden, hadden ze dat niet om kunnen draaien ??? :)