Witte Kolibri gaat verhuizen

Himalaya gebergte

Rotswand meters hoog en een smal pad omhoog

Ik beliep het samen met mijn gids

Hand in hand naar boven

Mijn staf in mijn andere hand

Een speciale holte erin

Er straalt licht uit 

De zon schijnt

Lachende kinderen wachten ons op

Stiekem glurend over een muurtje

Joelend als we er zijn

Rennen ze voor ons uit

Leiden ons naar een groep

Monniken, mannen vrouwen en kinderen

Gezeten in een kring

Lopen we naar het midden

Een enorme bloemenmandala op de grond

Witte, gele en roze bloemen

Een monnik staat centraal

Wij komen bij hem

Zijn handen heeft hij voor zijn hart

Er straalt licht uit

Hij kijkt ons aan

Heet ons welkom

Vraagt of wij wat voor hen willen doen

Hij opent zijn handen

Er komt een witte kolibrie uit te voorschijn

Ze mag naar Peru

Wil jij haar brengen?

Ja, dat wil ik wel

Witte Kolibri

Vliegt in mijn staf in 

Nestelt zich in de lichtplek

Voorlopig haar plek

Tot ik haar kan brengen waar ze zijn wil

Doña Theresa

Ik weet het ik weet het, ik zou Mama Occlio voor jullie tekenen, maar hé het leven loopt niet altijd zoals je zelf denkt dat het zou moeten gaan. Nee, ik heb de paden rood oranje en geel al gehad en loop momenteel het groene pad. Niet dat ik daarmee verder ben of juist niet, het is gewoon het pad dat ik op dit moment loop.

Ik kreeg een groene kaart die vertelde over loslaten. Erop getekend was een groene vrouw met een helder open derde oog. Met stromend water en een prachtige slang opgerold aan haar voeten. Het was tijdens de Inca School terug kom dag dat ik deze kaart trok. Het duurde even voor mijn kwartje viel en er duidelijkheid kwam. Met de Nusta Karpay inwijding nog vers in mijn cellen, kwam al snel Doña Theresa naar voren. En zij helpt me nu in deze fase. Haar verbinding met Apu Ausengate, god was is die mooi, is krachtig en ik heb dan ook menigmaal naar de vele foto's van deze prachtige Hart-berg gekeken de afgelopen dagen. Het werd dan ook al snel duidelijk dat ik haar als eerste van de reeks wilde gaan tekenen!! Het moest gewoon, als middel om mij op haar te concentreren en te focussen...

Dus hier is ze: Doña Theresa

Zegen van de nusta's

Al heel de dag sta ik voor de rode deuren
ik geef niet toe

de deuren blijven gesloten en ik blijf ze maar zien
ik ontkom er niet aan...

met moeite trek ik ze dan open
gemakkelijk is het niet
ik verwacht de steppe van Mongolië
daar waar ik deze deuren dacht

Niets is minder waar, ik sta vlak voor hoge bergen
een enorme Condor komt op me af
landt vlak voor me en gebaart me om op te stijgen
om in zijn nek te gaan zitten

We stijgen op en dalen direct alweer, zo snel al?
Maria wordt opgehaald door de vogel
ze lacht naar me en gaat achter me zitten
de Condor zegt de weg te weten en neemt ons mee

We vliegen hoog zo hoog en het is er fris en koud
maar de veren van de Condor houden ons warm
de bergen komen dichterbij
we landen in het groen van de glooiing ervan

Maria springt van de vogel af en we zien de Condor
veranderen in een gouden Lama
Peru, we zijn hier... en Maria leidt ons verder
de bergen in over een smal pad

na een wandeling komen we bij een kleine groene plooi
het is hier stil, onbekend hoor ik
niet iedereen durft hier te zijn
er is een stenen ingang gemaakt hier, klein, donker

Maria wenkt en neemt me mee
door deze eindeloze donkere gang
die voelt als de baarmoeder van moeder aarde
geen licht, alleen maar stenen en aarde donker
en maria houdt mijn hand vast

dan ineens is er licht, een cirkel in een ruimte die wat groter is dan de gang
eromheen staan 7 vrouwen, ieder achter een kaars
ze zijn slechts in de zachte gloed half zichtbaar
de meesten dragen een sluier over zich heen

ik sta in het midden, en mag mijn handen ophouden om te ontvangen
de zegening van de nusta's
voorbereiding op inwijdingen die gaan komen
en ieder van hen laat mij iets zien, geeft mij iets

met de klok mee ontvang ik van de 7 vrouwen
stenen, bloemen, veren en licht, heel veel licht
alles wordt in, op en onder mijn lichaam geplaatst
en over mij heen wordt dan een zachte witte voile gedrapeerd

ik begin te draaien
nu tegen de klok in
mijn handen door de kaarsvlammen
het begint te stromen
alles wordt zalig warm

rust
genieten
warmte
liefde

dan is het klaar
de sluier wordt weggehaald
kaarsen uitgeblazen
de gang uit naar buiten

daar was ik mij
handen
voeten
gezicht

De condor haalt me op
Maria blijft hier gaat niet mee terug
ik vlieg en zie met de Condor
krachtiger helderder vinniger ook
terug naar huis

het is klaar, ik ben er klaar voor
de inwijding moet nog komen
maar wat mooi om dit al te mogen ontvangen
dankbaar keer ik weer terug naar hier

Met Michael naar de tempel

Dinsdag avond is altijd mijn avond in de praktijk. Op die avond geef ik mijn workshops, reiki avonden en meditatie avonden. Zo ook afgelopen dinsdag. De eerste meditatie avond weer sinds juni en deze keer met meer dames dan ooit. De dag ervoor kwam Michael al met zijn bericht dat hij er bij zou zijn, en gaf mij al een beeld van hoe we de reis zouden starten met hem.

We zouden in een kring moeten zitten tijdens de meditatie en hij gaf me het beeld dat we visueel zouden gaan staan en ieder onze rechterhand op de schouder van de ander zouden leggen en later onze linkerhand in zijn hand zouden leggen. Zo een kring vormend met zijn allen en contact leggend met hem. Juist door de kring zou het makkelijker zijn voor alle deelnemers om dat contact met hem te leggen en te versterken.

En zo ging het dus ook tijdens de meditatie. Ik zag in beeld hoe ieder van ons opstond en in een kring ging staan met de rechterhand op de schouder van de vrouw naast ons. Van boven ons kwam een prachtig licht dat steeds sterker werd in in ons midden ging staan. Michael! Hij nam ons mee aan zijn handen, trok ons omhoog naar een van de dimensionale tempels.

We mochten de tempel in, hij liet ons wassen in het bad daar, waar engelen met gouden schalen het water over ons heen goten en ons schoonmaakten. Daarna liet hij ieder een kamer in gaan, waar we een kado of een aanwijzing kregen. Iedere deelnemer kreeg hier iets aangereikt om over na te denken of om mee te nemen. Het varieerde van gouden amuletten tot zware stilstaande klokken en bloemen. We werden naar de tuinen rond de tempel geleid om hier over te praten met onze begeleider, ieder kon hier in gesprek gaan met zichzelf en met haar gids over het hoe en waarom.

Weer wat later werden we weer naar het centrum van de tempel geleid, alwaar Michael ons aanbood om de koorden die ons belastten door te snijden. Koorden van pijn en verdriet, van relaties die niet meer werkten of ons benauwden. Voor sommigen betekende dit een enorme doorbraak en opluchting. Verdriet dat eindelijk weg kon en mocht. Kabels van liefde en licht liet Michael fijn zitten, die mochten blijven.

Op onze weg terug naar huis hebben we nog een mooie kring rond moeder aarde gemaakt, we kregen ieder een licht in onze handen, dat we naar de aarde mochten blazen. Dankbaar voor onze moeder en al haar vruchten waar wij van mogen leven hier.

Langzaam kwamen we daarna weer terug naar beneden en weer in onze stoelen. Het was mooi en bijzonder om deze meditatie of reis te begeleiden. En ondanks dat ik heel erg met de anderen bezig was om hen door deze reis heen te leiden, heeft het mij toch ook weer wat gebracht. Ook al had ik dat op dat moment niet in de gaten...

Offer aan het water van moeder aarde

Sinds ik mee heb gedaan aan het regenboogpad met al haar inwijdingen, heb ik gemerkt dat ik het zalig vind om spiritualiteit te verbinden met het aardse. Het maakt het leven nog magischer, mooier en zachter. Je voelt je nog meer betrokken bij moeder aarde, onze moeder. En de stem van het water, Mama Sirena, dat al het water op onze wereld vertegenwoordigd. Het water dat rondom ons is, in ons is, wat ons het leven geeft.

Vandaag was het de dag waarop we de Pleiaden weer kunnen zien vanaf onze wereld. De dag die de Inca's vieren ieder jaar. En dit jaar heb ik op mijn eigen wijze mee gedaan. Geholpen door ook gebruik te maken van de cirkel van Choctaw om me te focussen, heb ik een water despacho gemaakt. Een despacho is een offer dat je brengt. Het bestaat uit natuurlijke eetbare en organische materialen. In onze despacho hebben we gebruik gemaakt van bloemen, witte en rode, snoepjes en schelpen. Midden in de Choctaw cirkel hebben we hem gevuld, onze wensen en onze zorgen en lasten alles hebben we ingeblazen en met het offer mee gegeven. Daarna hebben we het offer te water gelaten in de sloot achter ons huis. Een stil moment samen met mijn dochter. Even samen genieten van de mooie zon op deze lange dag!

Inca verhalen

Afgelopen weekend was ik in Gorinchem aanwezig bij de Chaka workshop van Don Alejandro en Dona Marquessa uit Peru. Zij werden vergezeld door Peter en Alice die voor ons de vertaling deden en die hen begeleidden op hun reis door Nederland. En wat een prachtig weekend is het geworden. Had ik na de eerste dag nog wat  moeite met al de zoals ik het noem poespas, kwam mijn gids na de tweede avond vertellen dat ik daar gewoon doorheen moest zien en de kennis en waarde ervan mocht gaan zien. En ja, ik heb het over me heen laten komen, heb me enorm verheugd in het feit dat de Inca's het fysieke met het spirituele verbonden, de kern komt in grote lijnen overeen met wat ik al wist en ik zag hier een stukje verdieping in komen die ik toch wel prettig vond (ondanks die poespas ;) ).

Op de laatste dag ging er voor mij het een en ander open, en niet zo een klein beetje ook. Het begon bij de ceremonie met het lucht element, het schoonmaken van mijn keelchakra. Ik had zelf ook al wel gezien dat daar nog wat gedaan kon worden, maar was dat eigenlijk vergeten, en had er verder geen aandacht aan geschonken meer. Tot zondag dan, want na de schoonmaak kwam er heel veel los. Een golf van emoties overstroomde mij en ik heb zitten huilen, tot mijn tranen weg waren. Dit had ik even niet verwacht, ik werd er heel stil van vanbinnen.


Ook tijdens de ceremonie die met het terughalen van de zielsdelen te maken had en waarbij het derde oog in contact komt met dat van de paco, in mijn geval met Don Alejandro, heb ik veel ervaren. Na de ceremonie kwam er een vloed golf aan zielsdelen (als ik zo maar mag noemen) terug in mijn hoofd en dreigde er een enorme hoofdpijn te ontstaan, niet wetend waar ze naar toe moesten al die zielsdelen. En dus heb ik ze zelf begeleid naar de plekken waar ik was geraakt in mijn leven. Naar de gebroken arm, de snee in mijn been, de wonden in mijn lichaam, mijn eeuwige blaasontstekingen, mijn angsten die ik mentaal heb gehad enzovoort. En langzaam aan veranderde de hoofdpijn in een gestage golfslag die mij keer op keer weer overspoelde als er weer een ander deel terug kwam. Ik werd geduwd door mijn gidsen om op mijn plek te blijven zitten en zodra Don Alejandro langsliep kwam er weer een golf over me heen. Ruim een half uur heb ik zo gezeten, misschien wel langer dat weet ik niet meer, want alle besef van tijd was weg. Zelden heeft een inwijding of anderszins energetische behandeling zo veel invloed op mij gehad als deze. En al was ik sceptisch, dat was wel weg na deze ervaring.

Ik denk nu ook terug aan een mooi weekend, met veel nieuwe lessen, inzichten en kennis. Niet alles kan en zal ik gaan gebruiken, en of ik er mee verder wil weet ik ook nog niet, ik wil het eerst laten bezinken en kijken waar ik naar toe geleid word van hier. Nu voelt het of ik weken op vakantie ben geweest en een nieuwe wereld heb ontdekt.

Groepsmeditatie voor Japan

Gisteren avond hebben we met een groep gemediteerd en onze energie vol van liefde, licht en healing naar Japan en de Japanse wateren gezonden. Het was een prachtige meditatie en we zagen veel gebeuren met het licht dat vanuit de bron ons ondersteunde.

Het samenbundelen van onze krachten op afstand was voelbaar en hoe gek het ook klinkt, we waren samen, ondanks dat we fysiek elkaar niet ontmoetten op dat moment. Intentie en focus zijn zo veel malen belangrijker dan dat!

Ik zag de anderen in prachtige mantels gemaakt van sterren, we omringden de aarde met onze handen naar voren, het licht dat via ons naar de aarde en met name naar Japan en Alaska werd gezonden, wetende dat heel de wereld daar van zou profiteren, energie kent namelijk geen grenzen.

De meditatie en focus was vol van liefde, eenheid, samenwerking, en voelde alsof we elkaar al jaren kenden, ook al maakte ik op dat moment met de meesten voor het eerst kennis. Onze zielen bleken daar geen last van te hebben, die kenden elkaar wel.

Dankbaar voor dit mooie werk dat we samen mogen doen vanaf onze bescheiden plekje op aarde, ons weer ondersteund voelen door het grote geheel van liefde. Vanuit onze harten in samenspraak met het goddelijke dat ons altijd omringt werken we mee aan de veranderingen die plaats mogen gaan vinden op en in onze wereld.

Voor Japan wensten wij dat de betrokkenen een snelle oplossing kunnen vinden voor de problemen bij de kerncentrale van Fukushima, waar nog iedere dag tonnen radio-actief water de zee in stroomt, en waar al 40 % van de vissen en het waterleven kapot is gegaan. Wij vroegen om heling van alle mensen, dieren, bomen en al het levende in Japan, het versnellen van de nodige natuurlijke processen om de  balans te herstellen.

Vrijdag zullen we onze meditatie herhalen in groepsverband, wil je ook meedoen? Vraag gerust om aansluiting, zodat we dat kunnen regelen, dit kan via een berichtje hieronder of via facebook.