Offer aan het water van moeder aarde

Sinds ik mee heb gedaan aan het regenboogpad met al haar inwijdingen, heb ik gemerkt dat ik het zalig vind om spiritualiteit te verbinden met het aardse. Het maakt het leven nog magischer, mooier en zachter. Je voelt je nog meer betrokken bij moeder aarde, onze moeder. En de stem van het water, Mama Sirena, dat al het water op onze wereld vertegenwoordigd. Het water dat rondom ons is, in ons is, wat ons het leven geeft.

Vandaag was het de dag waarop we de Pleiaden weer kunnen zien vanaf onze wereld. De dag die de Inca's vieren ieder jaar. En dit jaar heb ik op mijn eigen wijze mee gedaan. Geholpen door ook gebruik te maken van de cirkel van Choctaw om me te focussen, heb ik een water despacho gemaakt. Een despacho is een offer dat je brengt. Het bestaat uit natuurlijke eetbare en organische materialen. In onze despacho hebben we gebruik gemaakt van bloemen, witte en rode, snoepjes en schelpen. Midden in de Choctaw cirkel hebben we hem gevuld, onze wensen en onze zorgen en lasten alles hebben we ingeblazen en met het offer mee gegeven. Daarna hebben we het offer te water gelaten in de sloot achter ons huis. Een stil moment samen met mijn dochter. Even samen genieten van de mooie zon op deze lange dag!

Circle in the sand

Circle in the sand, round and round... het liedje gaat door mijn hoofd nu ik weer thuis ben. Ik ben net terug van het strand, op een bewolkte, regenachtige herfstdag in oktober. En lekker aan het opwarmen nu van de koelte en de zilte lucht. Maar wat is het toch altijd zalig om even op het strand te zijn!!

We hebben schelpen gezocht langs de waterlijn, verschillende schelpen, met verschillende structuren, kleuren en vormen. Niet om mee te nemen naar huis deze keer, want we hebben al genoeg schelpen. Nee, deze keer wilden we een schelpencirkel maken en achterlaten op het strand. Dus we zochten en vonden een aantal prachtige schelpen.

Daarna zochten we een mooi plekje op waar het wat droger was, want zo vlak langs de waterlijn zak je in het water als je te lang staat, en daar hadden we niet zo'n zin in vandaag, nu het wat kouder is! Dus naar wat hogerop gelopen en daar een mooi plekje gezocht.

Ik tekende een grote cirkel met een stok die ik had gevonden en stak hem in het midden. Zo dat was de basis, gewoon een cirkel met stip! Een van de meest basic symbolen overigens die in elke cultuur in de oudheid wel werd gebruikt...

Nu de schelpen erbij doen, dat was leuk om te doen met zijn twee. Beginnen in het midden en dan steeds een stapje verder naar buiten toe werken. Heel spontaan kwamen er 7 poten in, van de zeven zusters. Wel mooi dat ik hen toch ook nog naar het strand gebracht heb hiermee, want dit was eigenlijk ook zo'n beetje de plek die ik eerst ervoor in gedachten had :)

 

Ik was nu klaar, maar mijn dochter nog niet! Die begon nu pas echt los te komen. Was ze eerst niet zo geboeid door het maken van de cirkel, nu ik klaar was opeens wel, ze voelde de vrijheid om er zelf op door te gaan en uit te bouwen. En ze begon te tekenen, symbolen die ze kent. Van mij, van haarzelf, van het leven hier. Ze gebruikte drie symbolen die zij leuk vond; een hart met een spiraal, een pentakel en een smiley. Toen ze daarmee klaar was kwam er nog een serie tekeningen daar weer omheen, bloemen.

 

 

Als afsluiting werden er nog een aantal rondjes omheen gerend, want er moest natuurlijk wel energie omheen komen!! Ook dat ging geheel spontaan vanuit de drang van het kind. Ze liep met de klok mee, dus de aardse energie werd gebruikt en werd verankerd. Prachtig uurtje zo met mijn kind gehad, simpel, boeiend en leuk!

 

 



Seven Sister Shells

Afgelopen zondag was de bijeenkomst van de "Seven Sisters" en de drie "Grandmothers" in Gorinchem, voor een ritueel om onze moeder te eren. Onze moeder is de Aarde, aan wie wij ons leven danken hier op dit moment. Zij geeft ons alles wat wij nodig hebben als mensen. Omdat wij beseffen dat wij als mensheid toch wel heel erg veel van de gave van moeder natuur vergen, hadden wij besloten om haar onze dankbaarheid daarvoor te tonen en haar een deel terug te geven. Ook al is ons deel klein de intentie en de energie en liefde is groot.

Om de intentie te versterken voelde ik persoonlijk de drang om ook de verbinding tussen de Seven Sisters onderling en de Grandmothers aanwezig, te versterken middels het aan elkaar geven van een symbool.

Ik begon met een enkele schelp te schuren en te polijsten, om de witte toon naar boven te halen. Het was een hele klus en toen ik daarmee klaar was, ontstond langzaam het idee om er een ketting van te maken. Het schuren was te veel werk, maar daardoor was ik in een soort van trance geraakt waarin ik voor me zag dat een ieder van ons een schelpen ketting zou dragen.

Zo kon ik de zee naar het bos brengen en de verbinding van ons met de zee en met moeder natuur het bos en de weide gronden te maken. De witte kokkelachtige schelp is voor mij een belangrijk Atlantis Symbool. Als kind van Atlantis en bouwer van het nieuwe Atlantis in de dimensies, bracht ik daarmee een stukje van het nieuwe en oude licht samen. De abalone schelp in het midden met de prachtige zilveren glans en de spiraalvorm erin, geven voor mij de verdieping aan, en de spirituele groei die wij allen doormaken op aarde.

Alle schelpen heb ik zelf zo geprepareerd dat ik er een ketting van kon maken met wit leren koordjes. In totaal zijn er elf kettingen gemaakt. De witte was voor de toekomst, de zeven voor de zusters en de drie voor de grootmoeders. Daarmee zijn drie generaties verbonden.

Tijdens het ritueel heb ik aan iedereen een schelp gegeven, die zij bij de volgende om de hals heeft gehangen. Tijdens het ritueel droegen wij dus allemaal een zelfde ketting. Na het ritueel is de laatste schelp aan de jongste gegeven, om de energie liefde en wijsheid symbolisch naar de volgende generaties door te geven. Het was een mooi onderdeel van de dag en daarnaast ook een mooi aandenken voor alle aanwezigen.

The beauty of crystal

Lately I see a lot of so called "chemtrails" in the air and was reading a lot about them. When reading about it, you get a lot of negative energie around. But my mind wants to do only positive things and there came this posting to me about chembusters. There are a lot of chembusters available. Most of them are called Orgonite. A combination of copper, crystals and other things. Some of them are beautiful, others are really uggly to see and very big.

As a creative mind, I started to look around for more information and wanted to make something with my limited budget. I had some crystals in my house already and I just wanted to wire them with the copper, which seemes to be the basic elements of all chembusters.

I checked the energy afterwards with my pendulum and was really surprised by the vibration of the total, which was extraordinary high, about 10 times higher than the crystal was before.

Here is one example of my creative little work. I'm really happy with them, already ;)

 

And this is the other one I made, with a lovely yellow crystal in it.



 

Rommeltante

Ik heb zo’n klein meisje in huis, waar ik iedere dag van mag genieten. Al vanaf de geboorte tot nu aan toe is ze een vrolijk kind met veel fantasie en humor. Grapjes haalt ze al uit vanaf haar 2^e jaar, zodra ze begon met praten. Knutselen met alles wat er in huis is, dat doet ze ook graag, sinds ze schaar en plakband heeft ontdekt helemaal.

De schaar van mama is dan ook vaak weg, verdwenen, foetsie. Ook de plakband, is al dagen zoek, en niemand die nog weet waar het apparaat is. Papiertjes liggen overal, op de grond, onder de bank, achter het poppenhuis, in het poppenhuis, op de tafel, naast de computer, overal.

Maar het meest van al, de grootste twee rommelplekken zijn toch wel haar winkeltje en haar tafeltje. Een winkel van haar nichtje, gemaakt door haar opa. Prachtig meubelstuk met veel schapjes en bakjes en plankjes en ….

Je raad het al: ROMMEL

Alles wat er ooit aan leuke kleine speelfrummels en frutsels binnenkomt, verdwijnen in het winkeltje, je weet tenslotte maar nooit of je dat eens kan verkopen! Stel je voor dat je een klant krijgt die net om dat ene plaatje vraagt en mams heeft het net weggegooid, dat kan natuurlijk niet!

Maar mama was het zat vandaag, en onverwacht een hele dag vrij, en dus ging ik aan de slag. En jullie raden het al, het winkeltje was vandaag aan de beurt ;) Heel de ochtend gebruikt om het leeg te maken, een sopje erdoor en alles uitgezocht. Gesorteerd, in de juiste bakjes gedaan, rommel dingen weggegooid. Weggegooid ja, want dat ruimt tenminste echt op. Aan het einde van de dag kwam onze lieve kleine meid weer thuis met een vriendin deze keer.

Ze ziet wel dat het winkeltje is opgeruimd, maar zegt er niets van. Ik moet me inhouden om niet bij iedere handeling te vragen of ze het weer opruimt…. Want niets vervelender dan een hele dag werk binnen een half uur weer omgetoverd te zien in een puinhoop. Hoor ik haar plots zeggen: Ik heb ook een visje dat geluid maakt, die ligt hier in de bak….

Niet dus, die was zojuist in een andere groooote bak beland…

Weer naar school

Vandaag is het zover, de jongste gaat alweer naar school. De vakantie is voorbij en het strakke schema van de school staat weer voor de deur. Het zal best weer even wennen zijn, met de schooltijden, de zwemles, de afspraakjes met andere kinderen, op tijd naar bed, enzovoort.

Mama vind het best! Ook weer wat meer het huis voor mezelf, en niet de hele dag ieders rotzooi opruimen. Geen snippers door de hele woonkamer omdat er geknipt moet worden omdat het buiten regent omdat er dan niet buitengespeeld kan worden omdat omdat omdat....

De andere twee hebben nog een laatste week vakantie. Waarom kunnen ze niet gelijk met de lagere scholen beginnen? Hebben die luibakken al zo lang vakantie en dan nog een week extra ook. Veel voeren ze niet uit; nog geen werk omdat ze daar nog net te jong voor zijn, en nog veel te jong om er echt zelf op uit te gaan. En daarnaast is de computer natuurlijk een prima vermaak. Ik weet het, ik zit er zelf ook geregeld achter, maar zoals tieners dat kunnen, dat is ongelofelijk.

Maar goed, morgen de jongste naar school en over een week is alles weer naar school, en kan er weer een normaal ritme in het huishouden komen, wat best nodig is, en eigenlijk ook best wel lekker.

Alleen jammer dat het nu pas mooi zomerweer schijnt te gaan worden, hadden ze dat niet om kunnen draaien ??? :)

Moestuin op het dak

Al jaren zit ik er over na te denken, een moestuin op het dak.

Ik heb zo'n enorm groot balkon van zes bij drie op het zuidwesten en ondanks dat het er best kan waaien, is het laag bij de vloer achter de westmuur meestal heerlijk warm. De betontegels echter nodigen nog niet echt uit om er plantjes op te zetten. En ja, ik heb er wel een flink aantal plantenbakken met planten... maar meestal houden die het niet lang vol, omdat het toch best wel droog is daar en de zon heel fel kan schijnen. En een gewone pot, en weinig aandacht van mij... ja dat helpt niet he. Maar het blijft maar kriebelen en jeuken, en die droom van een eigen moestuin is er nog steeds.

Maar afgelopen week liep ik in het tuincentrum en opeens stond ie daar! Een mooie grote groene regenton, modern model wel, dus geen Jan Huigen in de ton. Nee, een grote plastic mega ton met een aansluiting voor aan de regenpijp, compleet met tapkraantje en standaard om het geheel op te plaatsen. Ik kon hem niet laten staan, daar in de winkel, hij wilde zo graag met me mee en keek me smachtend aan.... :D Oké, dacht ik toen, dan is dit stap één van mijn daktuin/moestuin/balkonpotterie.

Ik liep nog een stukje verder en ging nu echt op zoek, geinspireerd als ik was door de regenton, naar een paar groente stekjes, als die er nog waren. Ik had ze wel eens waargenomen in een hoekje van het tuincentrum. Niet al te centraal, want stel je voor dat de gewone mens de bloemenpracht voorbij zou lopen en alleen die simpele en goedkope groentestekjes zou kopen, neeeee... die staan heeel onopvallend in een klein hoekje. Ja, ze moeten er toch ergens staan, anders ben je niet compleet als tuincentrum, maar niet al te prominent graag. Maar deze maffe heks had ze al eens eerder gespot en vond ze terug. Bingo!

Nu nog kiezen, wetende dat het al laat in het seizoen is, en dat ik ook niet alles kan pruimen.... wat was er nog te koop? Prei, radijs, bietjes, venkel, rode kool, kervel, peterselie, bloemkool, spitskool.... tja, dat werd even kiezen. Radijsjes krijg ik er hier in huis niet in, dus die vielen al af. Peterselie en Kervel, mijn man vind het niet te pruimen, dus ook maar niet. De rode koolplantjes zagen er niet uit, half aangevreten en slap, nee ook maar niet dan. Dus ik ging wel voor de preitjes, de bietjes, venkel en de bloemkool :) Schattige kleine plantjes en ze ruiken al zo lekker, vooral de prei!

Na de kassa sleepten we het watervat en de kleine plantjes mee naar de auto. Na enig passen en meten en verbouwen in de auto, paste alles er gelukkig in. Eenmaal thuis, de kids het gevaarte naar boven laten sjouwen, want mama wilde nog iets anders doen, en in de vakantie doen ze toch niet zo heel veel. Dus aan de slag kinders :)

De kleinste mocht mama helpen met aarde in de bakken te doen voor de groente plantjes. Er werd gretig geschept, uit zakken cocosaarde en uit de gemeentetuin voor het nodig zanderige gedeelte. Terwijl de twee grote jongens boven op het balkon de waterton netjes op hun plek mochten zetten. Dikke pret voor de kids, die hun ogen uitkeken dat mams weer eens iets in haar hoofd had en het dan ook gewoon maar deed.

En intussen staat de waterton, aangesloten op de regenafvoer, op het balkon. Ernaast staan keurig twee plantenbakken met de preitjes, bietjes, venkeltjes en bloemkooltjes.... en nu maar wachten... op de regen die de ton vult, en de groei van de plantjes tot volwaardige groenten... wat ons nu rest is dus geduld, liefde en toewijding :)

Ik kan niet wachten tot volgend jaar, dan ga ik het grooooots aanpakken.