Gek op kristallen!

Het is bijna zo ver, iets waar ik al een tijdje naar uit kijk, de workshop Kristallen en de Levensbloem. Ik weet niet precies waarom, maar ik heb er zo'n zin in om deze workshop te doen. Het werken met kristallen is iets wat mij boeit, ik vind het heerlijk om ze in de hand te hebben, neer te zetten, mooie dingen mee te maken en op een gewijde manier er me om te gaan. Mijn vriendjes noem ik ze ook wel eens. Of ik nu met het orakel of met een levensbloem setting bezig ben, ik vind ze geweldig.

Daarom hier nog maar weer eens wat foto's van mijn kristallen waar ik zo gek op ben ;)

Misschien doe je nog wat inspiratie op?

 

 

De poort van licht

 

Gisteren was ik in gesprek met een vriend die zojuist bij zijn tante was geweest. Het ging niet goed met haar, en hij vertelde dat het nog maar enkele uren hooguit zou duren voordat ze over zou gaan. Zo hadden de doktoren gesproken. Hij was verdrietig en voelde zich heel naar erbij. Hij is net zo gevoelig als ik en ik stelde hem voor om een stukje met zijn tante mee te gaan als het zo ver was.

Eerst had hij zijn twijfels, wist niet of hij dat zou kunnen, had er ook bijna angst voor, angst voor wat we zouden zien. Ik stelde hem gerust en vertelde wat er kon gebeuren. Vanuit vertrouwen en vanuit de woorden van mijn gids sprak ik wat ik voelde dat er zou gebeuren. Hij twijfelde niet langer en toen hij voelde dat het tijd werd begonnen we.

 

We stemden ons af op de tante en gingen op pad. Ik kwam niet bij zijn tante terecht, maar in een soort van hal waar een donkere gang op uit kwam. De hal waar ik was leek iets lichter, maar ook niet echt heel licht nog. Ik stond daar met een staf in mijn hand, waarop een lichtje brandde, als een kleine vlam. Om mij heen voelde ik meerdere zielen, het waren de kleine gouden zielen die vaak bij mij zijn op bijzondere momenten.

 

Mijn vriend was in de kamer belandt waar zijn familie was, bij zijn tante... maar zijn tante zag hij niet meer. Intussen zag ik vanuit mijn standpunt dat ze door het plafond leek te gaan, en ik zei tegen hem om omhoog te kijken, omdat ze niet meer daar was (later bleek dat ze op dat moment inderdaad fysiek is overleden). Het bed was leeg. Even later kwam hij bij mij staan en samen keken we de gang in die voor ons lag. Nog steeds donker, maar we voelden dat iemand er aan kwam.

 

Na enige minuten kwam daar inderdaad iemand aan. Een vrouw, gekleed in een wit kleed, op blote voeten, en met bloemen in haar handen. Ze was niet alleen, ze had een mannelijke gids bij zich. De gids was heel wit, straalde wit licht uit ook. Langzaam kwamen ze dichterbij, maar het schoot niet echt op... ik voelde terughoudendheid en paniek. Ook mijn vriend voelde het, en we besloten om naar haar toe te wandelen. Hij voorop, het was tenslotte zijn tante.

 

Toen zijn tante hem zag, keek ze verbaasd, hoe kom jij nu hier, en waarom ben je hier, vroeg ze. We voelden haar ongerustheid en stelden haar gerust. Hij legde kort uit dat hij dat kon en dat hij nog even bij haar wilde zijn, om een stukje mee te gaan met haar.

 

Achter ons werd het intussen steeds lichter en toen we even keken naar waar ik stond zagen we daar een gigantische lichtpoort. De poort was enorm groot, bijna als een middeleeuwse poort, maar dan met mooi zacht helder licht in alle kleuren, al was het blauwgroene het meest opvallend. Maar ook was er roze en paars te zien, en zacht blauw. In het midden konden wij niet kijken, ik zag alleen de contouren.

 

Tante vond het fijn dat mijn vriend haar kwam begeleiden een klein stukje. Ze kwam tot rust en we voelden de acceptatie van de situatie groeien. Samen met mijn vriend liep ze het laatste stukje tot de poort die zich voor haar opende. De wit verlichte gids liep aan haar andere zijde mee.

 

Voor de poort namen ze afscheid, niet een vaarwel, maar een tot later. De poort die zo licht was verlichtte nu de gehele ruimte en vanuit de poort kwam een enorme grote engel tevoorschijn, zo fel wit licht en zoveel liefde, dat mijn ziel er van pijn deed bijna, zo mooi! Het was tijd om over te gaan naar de andere kant van de poort. Nog een laatste knuffel met tante waarbij ze zei dat ze zo trots op hem was en zo van hem hield en hem zou gaan missen, en daar ging ze. Door de poort.

 

Even wilden we mee, maar we konden niet en mochten niet, zachtjes werden we tegengehouden. Het is nog niet onze tijd om naar huis te gaan. Zachtjes gingen wij weer terug naar hier...

Gezonde cosmetica

Ja, je houdt het niet voor mogelijk, maar in veel van onze dagelijks gebruikte creme's, deo, tanpasta, shampoo enz. zitten nogal eens stofjes die misschien wel helemaal niet zo gezond voor ons zijn als wij denken. Zo is er nogal wat te doen over de parabenen die in bijvoorbeeld creme's zitten en ook fluor in onze tandpasta is helemaal niet zo gezond voor ons. Twijfelachtig is of ze nu wel of niet schadelijk zijn. Mijn gevoel is: zolang er twijfels over zijn, niet gebruiken! Maar ja... dan moet je wel weten welke producten dan zonder die stofjes zijn gemaakt...

Nee, dat valt niet mee inderdaad. Alweer zoiets waar je dan de ingrediënten van moet gaan lezen (zonder leesbril in de winkel) en dan die kleine lettertjes, daar heb je ook niet altijd de tijd voor om dat uitgebreid te doen als je druk druk druk in de winkels loopt.

Nou, ik doe dat dus soms juist wel. Dan heb ik ineens het idee dat ik iets moet veranderen. Niet alles tegelijk, dan wordt je helemaal gek tenslotte, maar zo stapje voor stapje. En dus ben ik begonnen twee jaar geleden met de tandpasta. Ik wilde geen chemische fluor meer, na alle verhalen daar over. En dus gezocht naar een goed te vinden product dat fluorvrij is. En ja hoor gevonden! En gewoon in de winkel waar ik altijd mijn spullen koop. Mijn tandpasta is nu van Paradontax, de donkerblauwe met het mooie roze bloemetje erop. Wel even wennen aan de zoute smaak, maar verder heerlijk fris.

Ook de zonnebrand moest er vorig jaar aan geloven, ik wilde een biologische. Niet in mijn gewone winkel te vinden helaas. Dus naar de Tuinen van gegaan... en ja daar waren een aantal verschillende te koop. Na lang puzzelen er eentje uitgezocht en vorige zomer gebruikt. In Turkije, in Italië en op Corsica. Prima! Niemand is verbrand!!! Eigenlijk werkte deze beter dan de gewone die ik vroeger kocht. Goede keus geweest. Mijn merk is nu Lovea!!! Ook te koop bij de Etos kwam ik later achter. Overigens in Frankrijk is ie wel gewoon overal in elke super te koop, dus waarom hier nog niet? Tijd voor verandering dus.

En dan sinds kort was de deo aan de beurt. Ook zoiets wat je vaak gebruikt en waar een aantal geruchten en of angsten over waren dat deze wel eens de oorzaak van de vele borstkanker gevallen zou kunnen zijn. Niet bewezen overigens, maar hé, daar zorgt de industrie wel voor natuurlijk. Maar twijfels zijn er en dus ook daar weer eens gekeken naar een eenvoudig te verkrijgen, niet al te dure oplossing. Voorlopig denk ik die gevonden te hebben in Dove, met hun natural deo met dode zee mineralen. Ik had altijd een spray, maar omdat ik dat eigenlijk ook wel vervelend vond zo'n spuitbus (waar toch iets van drijfgassen in zit tenslotte) heb ik nu een roller genomen, die dan ook weer gerecycled kan worden bij het plastic!

Volgende stap zal de shampoo zijn vermoed ik en dan nog de schoonmaakmiddelen in huis... altijd wel weer iets om onder de loep te nemen. 

Spreuk om over na te denken...

Doelgericht bezig...

Het is nu ongeveer een maand dat ik bij de voedingsconsulente ben geweest en het roer heb omgegooid wat betreft mijn eetgedrag. Het heeft veel impact op verschillende vlakken, maar ik heb een sterke doelbewustheid hierin, die mij helpt en sterk houdt. Er is veel gebeurd intussen...

Allereerst is er in mijn lichaam een soort van rust gekomen, het hoeft niet meer te graaien als er eten op tafel staat, het zoekt niet meer in koel- of kast en het eet rustig als het eten er weer is. Er is regelmaat gekomen en rust in mijn buik. Ik herinner me van een jaar of 9 geleden hoe dit toen ook voelde, eigenlijk heel prettig! Het voelt als een overwinning op de hongerreacties en vreetbuien die ik zo vaak had.

Het geheim? Vaker eten in kleinere maaltijden, vast patroon en vaste porties. Gemak dient de mens zou ik bijna zeggen. Ik ben er erg blij mee, al heb ik soms wel moeite om me aan mijn schema te houden, ik wil het nog wel eens vergeten, en dan gaat het mis! Ik heb echt die vaste tussendoortjes nodig om in de verbrandingsmodus en kalme staat van buik-zijn te blijven. Hoe bijzonder is dat toch bij een menselijk lichaam. Net als een kacheltje dat de hele tijd stevig moet branden, moet het ook gevoed worden!

De effecten tot nu toe? Een paar kilootjes ja, het begin is er. Maar nog belangrijker is het volgende, meer energie!!! Ik ben actiever en veel minder moe. Waar ik voorheen al rond de middag moe werd, heb ik nu energie om heel wat langer door te gaan. Ook tijdens het sporten is het opmerkzaam. In de sessie met de personal trainer werd tijdens het roeien duidelijk dat ik echt meer kon, sneller was ik bij het gestelde doel van 500 meter. Zo snel was ik tot dan toe nog niet geweest! Is dat niet geweldig?

En dan nog iets, ik ben eindelijk van mijn cola-light verslaving af. Ik had er al geen goed gevoel meer bij en nu heb ik de knop dan eindelijk om, ik heb al vijf weken geen cola meer gedronken. Dit heeft me werkelijk het meeste moeite gekost, zo'n regelmaat erin zat en die te moeten doorbreken. Zie het als roken en je weet hoe moeilijk dit kan zijn. Maar ik kon het en ik heb het gedaan. Als ik nu een slokje proef, ga ik bijna over mijn nek! (Heb dat dus 1 keer gedaan en daarna niet meer )

Dat ik al een paar van mijn kilovriendinnetjes vaarwel heb gezegd is helaas nog niet zichtbaar... de broeken zitten nog niet echt wijder, al kan ik wel weer een broek aan die ik al een tijdje niet meer paste. Tja, dat is het nadeel van stretchspijkerbroeken, die rekken ook mee terug! En laten we eerlijk zijn, je moet toch zeker wel 10 kilo afvallen wil je een maatje kleiner kunnen passen.

Jullie voelen het al in mijn tekst, tot nu toe gaat het goed, en ben ik tevreden met de resultaten (en dat is zachtjes gezegd).

 

Diana in de wolken, doelbewustheid!!

Zalig Rabarber recept....

 

 

Ja, we hadden dus heel veel rabarber, en op ons landje staat nog meer hoor, maar we willen de planten niet uitputten dus na de grote verkoop (jawel twee rondes hebben we gehad! ) laten we de planten nu een beetje uitrusten. Misschien dat er volgende week nog wat afgehaald kan worden en dan is het weer gedaan. Maar met al die heerlijke rabarber hebben we zelf natuurlijk ook wel wat lekkers gemaakt. En niet maar één pot, maar wel wat meer potten met rabarber aardbeien jam!

 

Wil jij ook eens genieten van heerlijke rabarber? Hier is ons recept:

 

5 flinke stelen rabarber (ongeveer 1000 gr.), één doosje aardbeien (ongeveer 500 gr.) de rabarber snijden in kleine stukjes van ongeveer 1 cm. en samen met de aardbeien schoongewassen in een pan doen. 1 sinaasappel uitpersen en de sap ervan toevoegen. Daarna nog wat water erbij tot ze bijna onderstaan (net niet helemaal, want er zit nog genoeg water in de rabarber en de aardbeien zelf). Dan aan de kook brengen.

Als het geheel kookt voeg je 500 gr. geleisuiker toe. (kan ook ietsje minder, ik doe zelf meestal 300 a 400 gr. maar dan wordt het ietsje dunner wel). Dit laat je nog een paar minuutjes doorkoken op een zacht pitje. Als de jam mooi helder en dik wordt is het klaar. Direct in schone potten doen en met de deksel erop ondersteboven af laten koelen.

 

Lekker door de yoghurt of de vla als toetje, of op je broodje. Geniet ervan!

Volle maan

Morgen is het weer zo ver, dan is het weer volle maan. Meestal heb ik daar niet zo heel veel mee, behalve dat ik het gewoon heel mooi vind, maar om een of andere reden heb ik dit keer wel een soort van gevoel erbij. Een gevoel van verwachting, een gevoel van een omslag, alsof er iets te gebeuren staat dat een verandering in het leven brengt. Een grote verandering.

Waarom heb ik dat gevoel? Ik verwacht het niet echt, zit er ook niet op te wachten, en toch, ik heb veel signalen gehad de laatste periode dat er iets te veranderen staat. Zo kreeg ik een veer op mijn pad gisteren, van een ekster. Een ekster die vertelt over goed nieuws dat er aan komt.

 

Ook kreeg ik onlangs een amethist binnen die veel groter was dan ik had gedacht, en ook daarbij werd mij door iemand gezegd, dat er een grote verandering in mijn leven zou gaan komen. Waarom dan nu zo'n gevoel bij deze maan? Vanwege deze opmerkingen?

 

Nee, hoor ik ze zeggen achter mij. Mijn gidsen willen iets vertellen over de nieuwe tijd waar we alweer ingaan, en die voor meer verdieping gaat zorgen. Niet alleen bij mij, maar bij veel mensen. We zullen misschien nog wel dieper in de dingen gegooid worden en er achter komen dat onze levens niet alleen bepaald mogen worden door de economie en of politiek van de dingen op aarde. Wij zijn vrije wezens die mogen leren om ook op andere wijze te leven dan alleen maar op de manier die we nu doen.

 

Vroeger... toen er nog niet zo veel geld in omloop was (want geld is gecreëerd tenslotte door de mens zelf) konden we ook prima zonder leven. We deelden wat we hadden, werkten gezamenlijk ervoor. En natuurlijk, we zijn erg gewend en gehecht geraakt aan onze huidige comfortabele levens, maar we missen de natuur in ons leven, we missen de saamhorigheid en het samen werken aan. In deze tijd van ieder voor zich is het soms nodig om met een crisis in aanraking te komen, zodat we weer terug vallen op elkaar en de natuur. Onze natuurlijke levens spelen zich buiten af, op het land, in de bossen in de zon en in de regen, niet binnen in kantoren of betonnen panden.

 

 

 

De volle maan... wat is ze toch altijd mooi om te zien, zo mysterieus en indrukwekkend als ze laag aan de hemel staat. Bij wat voor verandering er ook zal plaatsvinden en hoe wij daar ook mee om zullen gaan, de maan komt altijd wel weer terug in haar volle kracht. De cycli van het leven komen altijd weer terug. De mensheid heeft elke crisis overwonnen om terug te keren naar een nieuw besef van liefde en afhankelijkheid van en voor elkaar. Een bewustzijn dat steeds groeien mag en ook deze keer zullen we weer een grote groeistap maken.